چیزی، هیچ امر محترمی نمیتواند با امر به معروف و نهی از منکر برابری کند، نمیتواند جلویش را بگیرد. این اصل دایر مدار این است که موضوع امر به معروف و نهی از منکر چیست. اینجاست که میبینیم حسین بن علی، ارزش امر به معروف و نهی از منکر را چقدر بالا برد! همانطور که اصل امر به معروف و نهی از منکر ارزش نهضت حسینی را- به بیانی که قبلًا عرض کردم- بالا برد، نهضت حسینی نیز ارزش امر به معروف و نهی از منکر را بالا برد چون حسین بن علی فهماند که انسان در راه امر به معروف و نهی از منکر به جایی میرسد که مال و آبروی خودش را باید فدا کند، ملامت مردم را باید متوجه خودش کند همانطور که حسین کرد.

احدی نهضت حسینی را تصویب نمیکرد. البته در سطحی که آنها فکر میکردند، درست هم فکر میکردند ولی در سطحی که حسین بن علی فکر میکرد، ماورای حرف آنها بود. آنها در این سطح فکر میکردند که اگر این مسافرت برای به دست گرفتن زعامت است عاقبت خوشی ندارد، و راست هم میگفتند. خود امام هم در روز عاشورا وقتی که اوضاع و احوال را به چشم دید، فرمود:«للَّهِ دَرُّ ابْنِ عَبّاسٍ ینْظُرُ مِنْ سَتْرٍ رَقیقٍ» مرحبا به پسر عبّاس که حوادث را از پشت پرده نازک میبیند؛ تمام اوضاع امروز، وضع مردم کوفه و وضع اهل بیت مرا در مدینه به من گفت. ابن عبّاس به امام حسین علیه السلام میگفت: تو اگر به کوفه بروی، من یقین دارم که مردم کوفه نقض عهد میکنند.

بسیاری از افراد دیگر نیز این سخن را میگفتند. در جواب بعضی سکوت میکرد. در جواب یکی از آنها گفت:«لا یخْفی عَلَی الْامْرُ» مطلبی که تو میگویی بر خودم نیز پنهان نیست، خودم هم میدانم.

اباعبداللَّه علیه السلام در چنین جریانی ثابت کرد که به خاطر امر به معروف و نهی از منکر، به خاطر این اصل اسلامی میتوان جان داد، عزیزان داد، مال و ثروت داد، ملامت مردم را خرید و کشید. چه کسی توانسته است در دنیا به اندازه حسین بن علی به اصل امر به معروف و نهی از منکر ارزش بدهد؟ معنی نهضت حسینی این است که امر به معروف و نهی از منکر آنقدر بالاست که تا این حد در راه آن میتوان فداکاری کرد.

فرق است بین ترتّب مفسده برای اسلام و ضرر شخصی

دیگر با نهضت حسینی جایی برای این سخن باقی نمیماند که امر به معروف و