مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٤٨ - امر به معروف لفظی و عملی

جراحی میکنند و احیاناً داغ میکنند. میگوید پیغمبر دوکاره بود: پزشکی بود هم مرهم نِه و هم جراح و داغ کن. مقصود این است که پیغمبر دو گونه عمل میکرد. یک نوع عمل پیغمبر، مهربانی و لطف بود. اول هم «احْکمَ مَراهِمَهُ» را ذکر میکند، یعنی عمل اول پیغمبر همیشه لطف و مهربانی بود. ابتدا از راه لطف و مهربانی معالجه میکرد، با منکرات و مفاسد مبارزه میکرد، اما اگر به مرحلهای میرسید که دیگر لطف و مهربانی و احسان و نیکی سود نمیبخشید، آنها را به حال خود نمیگذاشت. اینجا بود که وارد عمل جراحی و داغ کردن میشد. هم مرهمهای خود را بسیار محکم و مؤثر انتخاب میکرد و هم آنجا که پای داغ کردن و جراحی در میان بود، عمیق داغ میکرد و قاطع جراحی مینمود. سعدی ما هم این مطلب را میگوید ولی بدون آنکه حق تقدمی برای مهربانی قائل شده باشد. میگوید: