بدیهی است که آفت هر چیزی یک شئ خاص است متناسب با خود او. هرگز کرم خاردار آفت دین نیست، و سِن و ملخ هم هرگز دین را نمیخورد، خوره و سرطان نیز آن را از میان نمیبرد.

تحریف و قلب و بدعت، آفت بزرگ دین است [٢]. تحریف، چهره و سیما را عوض میکند، خاصیت اصلی را از میان میبرد، بجای هدایت، ضلالت میآورد و بجای تشویق به سوی عمل صالح، مشوّق معصیت و گناه میشود و بجای فلاح، شقاوت میآورد. تحریف، از پشت خنجر زدن است، ضربت غیرمستقیم است که از ضربت مستقیم خطرناکتر است. یهودیان که قهرمان تحریف در تاریخ جهاناند همیشه ضربتهای خود را از طریق غیرمستقیم وارد کردهاند. علی علیه السلام را دوستانه و از طریق تحریف، بهتر و بیشتر میشود خراب کرد تا به صورت دشمنانه. قطعاً ضرباتی که از طرف دوستان جاهل علی بر علی وارد شده، از ضربات دشمنانش کاریتر و بُرّاتر بوده است.

تحریف، مبارزه بدون عکس العمل است. تحریف، مبارزه است با استفاده از نیروی خود موضوع.

تحریف سبب میشود که سیمای شخص بکلّی عوض شود، مثلًا علی علیه السلام به صورت یک پهلوان مهیب بدقیافه سبیل از بناگوش دررفته تجسم پیدا کند، به صورتی درآید که هرگز نتوان باور کرد که این همان مرد محراب، خطابه، حکمت، قضا و زهد و تقوا و خوف از خداست.

تحریف است که امام سجاد را در میان ما به نام «امام بیمار» معروف کرده است. تنها در میان فارسی زبانان این نام به آن حضرت داده شده و کار به جایی رسیده که وقتی میخواهیم بگوییم فلانی خود را به ضعف و زبونی زده، میگوییم خود را امام زین العابدین بیمار کرده است؛ درصورتی که این شهرت فقط بدان جهت است که امام در ایام حادثه عاشورا مریض بودهاند نه اینکه در همه عمر تب لازم داشته و عصا به دست و کمر خم راه میرفتهاند.

[١]. [آفت دین سه چیز است: دانشمند فاجر، و پیشوای ستمکار، و در عبادت کوشای جاهل.][٢]. داستان حدیث «اذا عَرَفْتَ فَاعْمَلْ ما شِئْتَ» مثال خوبی است برای اینکه تحریف نتیجه معکوس میدهد. [این داستان در کتاب حق و باطل (اثر استاد شهید) بخش «احیای تفکر اسلامی» نقل شده است.]