ما بنشینیم اینجا و بگوییم عنصر امر به معروف و نهی از منکر در نهضت حسینی؛ یک عامل بزرگ که حسین علیه السلام را به حرکت وا داشت، او را از جا تکان داد، امر به معروف بود؛ حسین بن علی به امر به معروف و نهی از منکر ارزش داد؛ اسلام برای امر به معروف و نهی از منکر ارزش درجه اول قائل است، یعنی آن را یکی از ارکان تعلیمات خودش میداند، اگر این رکن نباشد سایر تعلیمات نمیتوانند کار کنند؛ اینها درست، ولی ما چکار کنیم؟ آیا ما دائم از گذشته صحبت کنیم؟ یا گذشته برای آینده است؟ آینده و گذشته را باید به یکدیگر مربوط و متصل کرد. از نهضت حسینی در همین زمینه باید استفاده کرد، مردم را آگاه نمود. ببینید چه میکنند؟ چگونه تبلیغ میکنند؟ چگونه کتاب مینویسند و چگونه باید بنویسند؟ درباره چه مسائلی باید فکر کنند و درباره چه مسائلی حساسیت دارند؟ ببینیم علی بن ابیطالب علیه السلام، حسین بن علی علیه السلام روی چه مسائلی حساسیت داشتند، ما هم روی همان مسائل حساسیت نشان دهیم. چرا آنها روی مسائلی حساسیت نشان میدهند و ما روی مسائل دیگر؟ از اینجا باید استفاده کنیم که پولهایمان را چگونه خرج کنیم. آیا ما رشدی در این زمینه داریم؟ میفهمیم انفاقی که در راه خدا به خیال خودمان میکنیم چه انفاقی است؟ به خدا قسم من میترسم زیانی که ما از راه امر به معروف و نهی از منکر جاهلانه کردهایم یا صدمههایی که از این راه به اسلام زدهایم، از زیان ترک امر به معروف و نهی از منکرمان بیشتر باشد.

من نمیدانم اگر ضرر و منفعت مجموع کتابهای اسلامی را که ما منتشر میکنیم پای همدیگر حساب کنیم، فایدهاش بیشتر است یا ضررش. همچنین الآن نمیتوانم بهطور دقیق بگویم که اگر پولهایی را که در راه اسلام و حتی به قصد قربت خرج میکنیم پای هم حساب کنیم، آیا منفعتشان برای اسلام بیشتر است یا ضررشان. چون قرآن صریحاً میگوید انفاق دو گونه است، و در مورد یک نوع آن میگوید:«مَثَلُ الَّذینَ ینْفِقونَ امْوالَهُمْ فی سَبیلِ اللَّهِ کمَثَلِ حَبَّةٍ انْبَتَتْ سَبْعَ سَنابِلَ فی کلِّ سُنْبُلَةٍ مأَةُ حَبَّةٍ». یک نوع انفاق را میگوید مَثَلش مَثَل گندمی است که در زمین مساعدی کاشته شود، هفت خوشه در آورد و هر خوشهای صد دانه باشد و حتی از این هم بیشتر:«وَ اللَّهُ یضاعِفُ لِمَنْ یشاءُ» [١]. یعنی برخی انفاقهای در راه خدا اینقدر خیر و برکت دارد. اما یک انفاق دیگر هم مثال

[١]. بقره/ ٢٦١.