مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥٥٢ - ٣ یادداشت درباره نهضت حسینی
یا مع الواسطه به ابن اعثم اعتماد کردهاند.
٢٢. آقای صالحی مدعی است که خطبه «خُطَّ الْمَوتُ ... فَمَنْ کانَ باذِلًا فینا مُهْجَتَهُ ...» را به این ترتیب و با ذکر اینکه هنگام حرکت از مکه انشاء شده است فقط لهوف نقل کرده است. در مقتل خوارزمی با اختلافی در الفاظ آمده است ولی نوشته است که این خطبه را امام در روز عاشورا انشاء فرمود و جمله «فَمَنْ کانَ باذِلًا فینا مُهْجَتَهُ» اصلًا در آنجا نیست. به علاوه آنچه خوارزمی آورده این است:
ایهَا النّاسُ خُطَّ الْمَوْتُ عَلی بَنی ادَمَ کمَخَطِّ الْقَلادَةِ عَلی جیدِ الْفَتاةِ. وَ ما اوْلَهَنی الی اسْلافِی اشْتیاقَ یعْقوبَ الی یوسُفَ، وَ انَّ لی مَصْرَعاً انَا لاقیهِ. کأَنّی انْظُرُ الی اوْصالی تَقَطَّعُها وُحوشُ الْفَلَواتِ غُبْراً وَعَفْراً قدْ مَلَأَتْ مِنّی اکراشَها، رِضَی اللَّهِ رِضانا اهْلَ الْبَیتِ، نَصْبِرُ عَلی بَلائِهِ لِیوَفّینا اجورَالصّابرینَ، لَنْ تَشُذَّ عَنْ رَسولِ اللَّهِ لُحْمَتُهُ وَ عِتْرَتُهُ وَلَنْ تُفارِقَهُ اعْضاؤُهُ وَهِی مَجْموعَةٌ لَهُ فی حَظیرَةِ الْقُدْسِ تَقَرُّ بِها عَینُهُ وَتُنْجَزُ فیهِمْ عِدَتُهُ [١].
٢٣. اثبات الوصیة مسعودی ص ١٣٩ روایت معروف امّ سلمه و قارورة و ارائه دادن اباعبداللَّه صحنه کربلا را به امّ سلمه نقل میکند. آقای صالحی این جریان را با جریان عادی زندگی امام منافی میداند و این روایت را رد میکند.
٢٤. آقای صالحی در صفحه ١٩٦ مکرر کتاب خود پس از انکار روایت اثبات الوصیة روایات زیادی را که حکایت میکند رسول خدا مقداری از تربت به امّ سلمه داد که آن را به عنوان علامت شهادت امام حسین نگهداری کند نقل و قبول میکند.
٢٥. یکی از سؤالات مهم این است که چرا امام پس از وصول خبر شهادت مسلم در کوفه و تسلّط ابن زیاد، باز هم حرکت به کوفه را ادامه داد؟ مخصوصاً پس از استماع
[١]. [ای مردم! مرگ چونان گردنبدی به گردن دوشیزگان بر آدمیزاد مقرر شده است. وه! چه اشتیاقی به دیدار پدرانم دارم بمانند اشتیاق یعقوب به دیدار یوسف، و مرا قتلگاهی است که باید دیدارش کنم. گویا به بندهای غبارآلود بدنم مینگرم که درندگان بیابان قطعه قطعه میکنند، و شکمهای خود را از آن پر میسازند. خواست ما خاندان خواست خداست، بر بلای او صبر میکنیم تا پاداش صابران را کاملًا به ما دهد. هرگز خویشان و عترت پیامبر از او فاصله نگیرند، و اعضای او از وی جدا نشوند، و همه آنها در بهشت گرد او جمعند، که چشم حضرتش به آنان روشن است و وعدهاش درباره آنان عملی خواهد شد.]