مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٤٤٨ - وجود یک درک قوی در نهضت حسینی

امر خدا و توحید و عدل و قیام به قسط و حرّیت و حمایت مظلوم و دفاع از ضعیف است (انَّ فِرْعَوْنَ عَلا فِی الْارْضِ وَجَعَلَ اهْلَها شِیعاً یسْتَضْعِفُ طائِفَةً مِنْهُمْ ...) [١]، به خاطر ارتعاش و سوزشی است که در وجدان و ضمیر انسانی پیدا میشود، به خاطر انسانیت و جامعه انسانیت است، به خاطر اصول مقدس اجتماع بشری است و به عبارت دیگر جنبه اصولی دارد نه جنبه فردی [٢]، آنهم اصول عالی انسانیت که قوام زندگی انسانی به آنهاست و روح زندگی انسانی آنهاست، به خاطر روح زندگی است که بالاتر از ابزار زندگی است؛ اگر ابزار موجود نباشد بشر میتواند با ابزار دیگر زندگی [کند] اما اگر کلمات مقدس عدالت و حق و حرّیت از قاموس بشریت محو بشود مثل این است که از این فضا هوا را محو کنند. فرق است بین اینکه در این فضا چراغ نباشد، فرش نباشد، بلندگو نباشد، چادر نباشد، بادبزن نباشد، با آنکه هوا نباشد.

علت دوم مقدس و متعالی و محترم بودن این نهضتها این است که در ظلمتهای متراکم و در میان یأسها و ناامیدیهای مطلق، در مواقعی که ستارهای در آسمان بشریت دیده نمیشود، مانند برقی میدرخشد و مانند شعلهای حقانی فرا راه آدمیان ظاهر میشود؛ حرکتی است در میان سکونها و ندایی است در سکوت مرگبار و خاموشی مرگبار، برقی است در تاریکی و قلیلی است در برابر کثیر (کمْ مِنْ فِئَةٍ قَلیلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً کثیرَةً بِاذْنِ اللَّهِ) [٣] و لهذا مورد تصویب عقلای خودپرست واقع نمیگردد؛ مانند «ابری است در بیابان، بر تشنهای ببارد»؛ مانند محبوبی است که بدون وعده قبلی و در حال نزار عاشق، خود را به محبّ خود برساند: