ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ٣١٤ - باب چهل و نهم در حرمت غيبت

باشد، خواه با كشف و خواه بى‌كشف، و تصديق ثانى بى‌كشف و ذكر خاصّ باشد بعد از عامّ، و تهمت قسم عليحده باشد، يعنى: كسى را به يكى از صفات ذميمه متّهم داشتن. بنا بر اين توجيه عدد ده تمام مى‌شود هر چند ظاهر فقره مذكوره، نظر به فقره سابقه آن است كه واو، واو معى باشد نه عطف.

فان اردت السّلامة فاذكر الخالق لا المخلوق، فيصير لك مكان الغيبة عبرة، و مكان الاثم ثوابا

يعنى: اگر خواهى كه دنيا و آخرت تو سالم باشد و خسران به هيچ كدام راه نيابد، هميشه به ياد خدا باش و مخلوق را فراموش كن و متعرّض حال كسى مشو، تا بجاى غيبت، عبرت و بصيرت بهم رسد، و بجاى گناه و عذاب، اجر و ثواب روزى شود. از حضرت امير المؤمنين عليه السّلام منقول است كه فرمود.

كذب من زعم انّه ولد من حلال و هو يأكل لحوم النّاس بالغيبة، اجتنب الغيبة فانّها ادام كلاب النّار

يعنى: دروغ مى‌گويد كسى كه مى‌گويد: من حلال‌زاده‌ام و غيبت مردم مى‌كند و گوشت بدن مردم مى‌خورد. و دورى كنيد از غيبت كردن مردم كه غيبت نانخورش سگان جهنّم است.

مروى است از حضرت صادق عليه السّلام كه: هر كه ملاقات كند مردم را بروئى و غايب شود ايشان را به روى ديگر، مى‌آيد در روز قيامت و حاضر محشر مى‌شود و از براى او است زبانى از آتش.

حاصل: احاديث در باب خساست غيبت، زياده از آن است كه به حيطه ضبط تواند آمد. اعاذنا اللَّه منها و سائر المؤمنين، بحقّ محمّد و اله اجمعين.