ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ٢١٨ - باب سى و يكم در بيان زهد

روح او در آخرت. يعنى: هرگز از ياد مردن و ملاقات رحمت الهى نمودن و مراتب حساب و كتاب و حشر و نشر، غافل نباشد.

قال رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله‌: حبّ الدّنيا راس كلّ خطيئة

چنان كه رأس و رئيس زهّاد «عليه و اله صلاة ربّ العباد»، مى‌فرمايد كه: دوستى دنيا سر همه گناهان است.

أ لا ترى كيف احبّ ما ابغضه اللَّه، و اىّ خطأ اشدّ جرما من هذا؟!

آيا نمى‌بينى كه چطور توان دوست داشت دنيا را، با وجود آنكه دنيا مبغوض الهى است و مغبوض وى، چون محبوب كسى تواند شد؟! و كدام خطا از اين عظيم‌تر و كدام گناه از اين شنيع‌تر و كدام جفا از اين فظيع‌تر تواند بود؟! و اين فقره حقيقتا دليل حديث مذكور است.

و بعضى از مصحّفين در حديث مذكور، تصرّفى كرده‌اند و «دنيا» را «دينار» خوانده‌اند و «اسّ» را از «اساس» گرفته‌اند و ندانسته‌اند كه اين حرف، بسيار كم اساس و كم ثبات است، چرا كه تخصيص بلا مخصّص و ترجيح بلا مرجّح، نزد بلغا مجوّز نيست، مگر آنكه مخصّص زيادتى اعتبار جنس دينار باشد و «فيه ايضا ما فيه».

و قال: بعض اهل البيت عليهم السّلام لو كانت الدّنيا باجمعها لقمة في فم طفل لرحمناه، فكيف حال من نبذ حدود اللَّه وراء ظهره في طلبها، و الحرص عليها

مى‌فرمايد كه: يكى از ائمّه عليهم السّلام فرموده است كه: اگر فرضا تمام دنيا يك لقمه باشد و طفلى آن را فرو برد، ما را به آن طفل، رحم مى‌آيد با وجود عدم تكليف او، پس چون باشد حال مكلّفى كه با وجود بلوغ و رشد، و تميز از حدود شرع كه شارع واجب كرده، قطع نظر كند و اوقات عزيز عمر شريف خود را، در تحصيل دنيا صرف نمايد، و از براى وى از حلال و حرام و شبهه، نهايت اهتمام داشته باشد.