ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ٥٥٩ - باب نودم در بلاء

گفت:

«و عليك السّلام يا نبىّ بنى اسرائيل».

، موسى گفت: چه دانستى كه من نبىّ بنى اسرائيلم؟ گفت: آن كس كه تو را به من راهنمائى كرد، احوال تو را نيز به من اعلام نمود، پس بنشستند و سخن در پيوستند. مرغى بيامد و منقار در آب زد و قطره‌اى آب برداشت و در پر خود ماليد و برفت. خضر به موسى گفت: دانى كه اين چه رمزى است؟ گفت: نه. خضر گفت: جهانيان در علم بنى اسرائيل عاجزند، و بنى اسرائيل در علم تو، و تو در علم من، و علم من و تو و جمله عالميان نسبت به علم الهى، مقدار اين يك قطره آب است كه اين مرغ از دريا برداشت و در پر خود ماليد.

در خبر است كه از حضرت امام موسى عليه السّلام پرسيدند كه: خضر عالمتر بود يا موسى؟ فرمود كه: خضر عليه السّلام از موسى عليه السّلام پرسيد و موسى عليه السّلام جواب نداشت. اگر هر دو نزد من حاضر آمدندى و از من پرسيدندى، جواب هر دو بگفتمى. و من آنچه از ايشان پرسيدمى، ندانستندى.

فمن صبر كرها و لم يشك إلى الخلق و لم يجزع بهتك ستره فهو من العامّ، و نصيبه ما قال اللَّه تعالى:

پس هر كه صبر كرد از روى كراهت و لب به شكوه نگشود و بيتابى و جزع بخود راه نداد و پرده ستر را ندريد، هر چند اين صبر در مرتبه اعلى نيست و به واسطه كراهت باطن از مرتبه اعلى افتاده است، امّا باز ممدوح است و مستحقّ ثواب است. و ثواب او را حضرت بارى در قرآن ياد كرده و گفته:

«وَ بَشِّرِ الصَّابِرِينَ»، اى بالجنّة و المغفرة

يعنى: بشارت ده اى حبيب من جماعتى را كه اهل صبرند و در سختيها صبر مى‌كنند و جزع نمى‌نمايند به آمرزش گناهان و به داخل شدن بهشت.

و من استقبل البلاء بالرّحب، و صبر على سكينة و وقار، فهو من الخاصّ و نصيبه ما قال اللَّه تعالى:.