با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٦٧ - خطبه امام زين العابدين(ع)

يا شكافى در اسلام افكنده باشيم. پيشينيان ما از چنين امورى به دور بودند و اين چيزى جز يك بهتان نيست.

به خدا سوگند، اگر پيامبر (ص) به جاى اينكه اين مردم را به دوستى ماسفارش كند به جنگ با ما تشويق مى‌كرد، رفتارشان زشت‌تر از اين نبود: انا لله و انا اليه راجعون، از اين مصيبت بزرگ و دردناك و سنگين و تلخ. ما مزد و پاداش مصيبتهايى را كه ديده‌ايم از خداوند مى‌خواهيم، «و او پيروزمند و انتقام گيرنده است». [١]

آن گاه حضرت برخاست و رفت تا وارد مدينه شود. [٢]

درنگ و ملاحظه‌

اين خطابه با آن كه كوتاه است امور مهمّى را در بر دارد كه برخى از آنها را يادآور مى‌شويم.

١. تأكيد بر حمد و ثناى مستمر الهى در همه حالت‌ها و همه شرايط.

٢. بيان آنچه در جهان هستى روى داده است و اين كه درياها، آسمانها، زمين، درختان، ماهيان، فرشتگان، و اهل آسمان‌ها و آسمان‌هاى جهان بر امام حسين (ع) گريستند و آنچه روى داده مصيبتى بزرگ، دردناك، فاجعه‌آميز، تلخ و اسفناك بوده است.

٣. بيان عمق فاجعه‌اى كه مرتكب شده‌اند، به طورى كه امكان انجام زشت‌تر از آن وجود ندارد و در تاريخ بى‌سابقه است. به طورى كه اگر- به فرض- پيامبر (ص) هم انجام چنين كارى را به آنان سفارش مى‌كرد چيزى بر آنچه نسبت به آنان انجام دادند نمى‌افزودند.

علّامه بحرالعلوم با اشاره به همين مطلب گفته است:

اگر به ايشان فرمان داده مى‌شد كه دشمنى بورزند و همه تلاش خود را هم به كار مى بستند، كارى بيش از اين نمى‌كردند. [٣]

٤. بيدار كردن و توجيه مردم مبنى بر لزوم موضع‌گيرى در اين زمينه، آن جا كه مى‌فرمايد:

[١] . الملهوف، ص ٢٢٨؛ مثير الاحزان، ص ١١٣؛ ينابيع المودّة، ج ٣، ص ٩٣ با اندكى اختلاف.

[٢] . ينابيع المودّة ج ٣، ص ٩٣.

[٣] . عبرات المصطفين، ج ٢، ص ٣٥٩.