گويد: پس به طور پيوسته مى‌فرمود: راست برو، چپ برو؛ و چون به ذكوات حمر رسيد فرمود: همين جاست؟ گفتم: بلى. پس به طرف راست رفت و سپس آهنگ جايى را كرد كه در آن آبى و چشمه‌اى بود. آنگاه وضو ساخت و سپس به پشته نزديك شد و در كنارش نماز گزارد، آن گاه بر روى آن خم شد و گريست. سپس به سوى پشته‌اى پايين‌تر از آن رفت و همان كار را تكرار كرد. سپس فرمود: اى يونس كارى را كه من انجام دادم تو نيز انجام ده. من چنان كردم و چون فراغت يافتم به من فرمود: اى يونس! آيا اين مكان را مى‌شناسى؟ گفتم: نه. فرمود: جايى كه اوّل در كنارش نماز خواندم، قبر اميرمؤمنان است و پشته ديگر جايگاه سر حسين بن على بن ابى طالب (ع) است. هنگامى كه عبيدالله زياد ملعون سر حسين (ع) را به شام فرستاد آن را به كوفه باز گرداند. او گفت: آن را از شهر بيرون ببريد كه مردم آشوب به پا مى‌كنند. پس خداوند آن را نزد اميرمؤمنان (ع) برد. پس سر با جسد است و جسد با سر [١].

علامه مجلسى در توضيح اين خبر گويد: «اين كه مى‌فرمايد «پس سر با جسد است» يعنى پس از آنكه به ظاهر در اينجا دفن شد در كربلا به جسد ملحق شد، يا- چنانكه در برخى اخبار آمده است- همراه جسد به آسمان برده شد. يا اينكه بدن اميرمؤمنان (ع) براى اين سر به مثابه بدن است، چونكه آن دو از يك نور واحدند» [٢].

شيخ طوسى به نقل از مفضّل بن عمر گويد: امام صادق (ع) بر برجى مايل در راه غرى گذر كرد. آن گاه دو ركعت نماز در كنارش خواند. به ايشان گفته شد: اين چه نمازى بود؟

فرمود: اينجا محلّ سر جدّم حسين بن على (ع) است كه آن را در اينجا گذاشتند [٣].

ولى ممكن است گفته شود: آن، جاى گذاشتن سر بود نه محل دفن آن. مگر اينكه اين احتمال با فعل امام يعنى نماز دفع شود. تأمّل كنيد، چون فعل و كار امام (ع) اعمّ از آن است كه اينجا محل قرار دادن سر و يا مدفن آن باشد.

[١] . كامل الزيارات، ص ٣٦، باب ٩، ح ١٠؛ به نقل از آن، وسائل الشيعة، ج ١٤، ص ٤٠٢، ح ١٩٤٦١؛ بحار الانوار، ج ٤٥، ص ١٧٨، ح ٢٩.

[٢] . بحار الانوار، ج ٤٥، ص ١٧٨.

[٣] . وسائل الشيعة، ج ١٤، ص ٤٠١، ح ١٩٤٥٩.