با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٠١ - اقوال درباره محل دفن سر حسين(ع)

شيخ عبد الكريم بن طاووس گويد: محمد بن مشهدى در كتاب مزارش مطلبى آورده كه صورت آن چنين است: «محمّد بن خالد طيالسى به نقل از سيف بن عميره گويد: پس از ورود ابوعبدالله (ع)، همراه صفوان بن مهران جمّال و گروهى از اصحابمان به غرى رفتيم و اميرمؤمنان (ع) را زيارت كرديم. چون از زيارت فراغت يافتيم، صفوان صورتش را به سوى حرم ابا عبد الله (ع) برگرداند و گفت: ما حسين بن على (ع) را از اين مكان و از كنار سر اميرمؤمنان (ع) زيارت مى‌كنيم. صفوان گويد: و همراه مولايم امام صادق (ع) زيارت كردم و او نيز چنين كرد» [١].

سپس شيخ حرعاملى گويد: اين شامل قصد زيارت از دور و شامل قصد زيارت سر حسين (ع) مى‌شود [٢].

به هر صورت اين مكان از مكان‌هاى مقدّسى است كه شايسته است مؤمن عارف اظهار ادب كند و مولايش را زيارت كند. و مى‌بينيم كه شيخ حرّ عاملى در كتاب «وسائل الشيعه» بابى را زير عنوان «باب استحباب زيارت سر حسين (ع) كنار قبر اميرمؤمنان (ع) و استحباب خواندن دو ركعت نماز براى زيارت هر يك از آن دو» باز مى‌كند. [٣]

عمل عارف كامل، فقيه مجدّد مجاهد، بنيانگذار جمهورى اسلامى ايران، حضرت آيت الله العظمى امام خمينى- اعلى الله مقامه الشريف- را نيز بايد بر همين معنا حمل كرد.

ايشان- آن طور كه گفته شده است- [٤] در طول مدت چهارده سال اقامت در نجف هرگز از بالاى سر امام اميرمؤمنان (ع) گذر نكرد، به احتمال وجود سر شريف در آنجا و براى احترام به آن.

اما سبط ابن جوزى در نقلى مى‌گويد: «عبدالله بن عمرو ورّاق در كتاب المقتل نوشته است كه چون سر حسين (ع) را پيش ابن زياد آوردند به حجامت گرى فرمان داد و گفت:

آن را اصلاح كن. او اصلاحش كرد و گوشت و رگهاى زير گلو و گوشهاى اطرافش را پاك كرد.

[١] . فرحة الغرى، ص ٩٦.

[٢] . وسائل الشيعة، ج ١٤، ص ٤٠١، ح ١٩٤٥٨.

[٣] . همان، ص ٣٩٨، كتاب الحجّ، ابواب المزار ما يناسبه، باب ٣٢.

[٤] . حجة الاسلام و المسلمين آقاى قرهى اين مطلب را براى نويسنده گفتند.