با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٩٧ - اقوال درباره محل دفن سر حسين(ع)

سيّد محمّد بن ابى‌طالب گويد: «اما سر حسين (ع)؛ نقل شده است كه به كربلا باز گردانده و با جسد شريفش دفن گرديد؛ و مبناى عمل طايفه همين بود» [١].

خوارزمى كارى را كه سليمان بن عبد الملك با سر شريف انجام داد اين گونه نقل مى‌كند:

«سر شريف مدّت سه روز در دمشق به دار آويخته شد و آنقدر در صندوقخانه‌هاى بنى اميه ماند كه سليمان بن عبد الملك به حكومت رسيد؛ و آن را طلب كرد. چون نزد وى آوردند، چيزى جز استخوان سفيد و خشك نبود. پس آن را درون سبدى گذاشت و خوشبو كرد و رويش پارچه‌اى گذاشت و بر آن نماز خواند و در قبرستان مسلمانان به خاك سپرد. چون عمر بن عبد العزيز به حكومت رسيد، به آن مكان فرستاد و آن را از او طلب كرد؛ و او داستان را برايش نقل كرد. پس از محلّى كه در آن دفن شده بود پرسيد، آن گاه آن را نبش كرد و سر را برداشت و خدا مى‌داند كه چه كرد. اما از ظاهر دينش چنين بر مى‌آيد كه آن را به كربلا فرستاد و با جسدش دفن كرد» [٢].

درباره اين خبر بايد گفت: اگر كه اين خبر درست باشد در حقّ يكى ديگر از شهيدان واقعه طف است نه سيّد الشهدا (ع)، زيرا مشهور نزد ما اين است‌كه سر آن حضرت به وسيله امام زين العابدين (ع) به جسد ملحق گرديد، از اين رو علامه مجلسى در پاسخ اين نقل گفته است: «مى‌گويم: اينها گفته‌هاى مخالفان در اين باره است؛ و مشهور در ميان علماى اماميه اين است كه سر آن حضرت با جسدش دفن شد. على بن الحسين (ع) آن را باز گرداند» [٣].

شبراوى گويد: «وگويند (سر) پس از چهل روز از شهادتش، نزد جسدش به كربلا باز گردانده شد» [٤].

[١] . تسلية المجالس، ج ٢، ص ٤٥٩.

[٢] . مقتل خوارزمى، ج ٢، ص ٧٥.

[٣] . بحار الانوار، ج ٤٥، ص ١٤٥.

[٤] . الاتّحاف بحبّ الاشراف، ص ٧٠.