تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٧٣ - شرح آيات

بعضى از نصوص آشكارا به اين مطلب اشاره شده است.

پس پيامبر- صلّى اللَّه عليه و آله- براى امت خود شفاعت مى‌كند، و امامان- عليهم السلام- به شفاعت كردن از شيعيان خود مى‌پردازند، و بعضى از مؤمنان به شفاعت كردن از بعضى ديگر برمى‌خيزند.

در حديثى از أبان بن تغلب آمده است كه گفت: از ابو عبد اللَّه- عليه السلام- شنيدم كه مى‌گفت

«مؤمن در روز قيامت از اهل خانه خود شفاعت مى‌كند و چون نوبت به خدمتگزار خانه‌اش مى‌رسد، انگشت سبّابه خود را بلند مى‌كند و مى‌گويد

پروردگارا! اين خادمك من است كه مرا از سرما و گرما محفوظ مى‌داشت، و آن گاه به شفاعت از وى اقدام مى‌كند». [٢٣] [١٠٢] سپس حسرت و ندامت پيوندهاى دلهاشان را قطع مى‌كند كه، با آنها، اگر فرصتى ديگر در اختيار داشتند مؤمن مى‌شدند.

«فَلَوْ أَنَّ لَنا كَرَّةً- اگر فرصت بازگشت به دنيا مى‌داشتيم.» به آن بازگشتيم.

«فَنَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ‌- و از ايمان آورندگان مى‌بوديم.» [١٠٣] «إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً وَ ما كانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ‌- هر آينه در اين آيتى است، و بيشتر آنان مؤمن نبوده‌اند.» در صورتى كه آيات فراوان در برابرشان وجود داشت.

/ ٧٧ [١٠٤] «وَ إِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ‌- و پروردگارت توانا و مهربان است.» و اين حقيقتى است كه از همه اين داستانهايى كه پروردگارمان براى ما در سورة الشعراء آورده بر ما الهام مى‌شود. هدايت است و نور. پروردگار صاحب قدرت و عزيز تو با نيرو كافران را مورد مؤاخذه قرار مى‌دهد، و او رحيم و مهربان‌