تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٤٤ - شرح آيات

زمان نزول قرآن زندگى مى‌كردند.

«وَ ما يَجْحَدُ بِآياتِنا إِلَّا الْكافِرُونَ‌- و منكر آيات ما نمى‌شوند مگر كافران.» كه به نعمتهاى خدا كفر مى‌ورزند، و دلهاى بيمار دارند، و گرنه اين آيات آشكار و روشن است و هيچ شكى در آنها وجود ندارد.

[٤٨] و گواه بر راستگويى رسول خدا آن است كه چشمه‌هاى وحى يكباره بر زبان او جارى مى‌شود، بدون آن كه تدريجا و از راه آموختن تكامل پيدا كند، و بدون اين كه اتصالى با آن محيط اجتماعى داشته باشد كه/ ٤٧١ او در آن بزرگ شده است، و بلكه بدون آن كه هيچ اثرى از محيط در آن مشاهده شود، بلكه با تباهيهاى محيط در حال چالش و معارضه است، و سبب گشوده شدن افقهاى تازه‌اى از معرفتها و دانشها بر روى آن مى‌شود.

«وَ ما كُنْتَ تَتْلُوا مِنْ قَبْلِهِ مِنْ كِتابٍ وَ لا تَخُطُّهُ بِيَمِينِكَ إِذاً لَارْتابَ الْمُبْطِلُونَ‌- و تو پيش از آن هيچ كتابى را نمى‌توانستى بخوانى و آن را به دست خود بنويسى و در آن صورت نادرستان و باطل پرستان نسبت به آن دچار شك و ترديد شوند.» [٤٩] و از گواههاى بر راستى رسالت اسلام است اين كه اهل علم و حكمت و فضيلت از امت به آن يقين دارند، پس در ميان مردم- در هر زمان و مكان- دسته‌اى پاكيزه و دسته‌اى بر ضد آنان فاسد وجود دارد، و از طريق توجه پاكيزگان به انديشه و فكرى به صحت آن متوجه مى‌شويم، به همان گونه كه در اجتماع نيز دانايان و نادانانى وجود دارند، و مؤمن بودن دانايان به خطى يقين ما را به صدق آن خط و روش تقويت و تأييد مى‌كند.

«بَلْ هُوَ آياتٌ بَيِّناتٌ فِي صُدُورِ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ‌- بلكه آن نشانه‌هايى روشن است كه در سينه‌هاى صاحبان علم وجود دارد.» آنان در اين امت پيشوايان حق از خاندان رسولند- صلّى اللَّه عليه و آله- و عالمان به خدا، و نمايندگان امين خدا بر حلال و حرام او، و اهل ذكرى كه‌