تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٤٥ - شرح آيات

وظيفه‌دار پرسش كردن از ايشان درباره هر چيز است كه از آن آگاهى نداريم و نادانيم: «فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ‌- پس آنچه را كه نمى‌دانيد از اهل ذكر (كتاب) بپرسيد». [١٩] «وَ ما يَجْحَدُ بِآياتِنا إِلَّا الظَّالِمُونَ‌- و منكر آيات ما نمى‌شوند مگر ستمگران.» اما گروه كافر به كتاب عبارت از طرد شدگان در نزد عموم مردمند كه بر ديگران ستم روا مى‌دارند، و بنا بر اين از طريق توجه طبيعت مؤمن و كافر به رسالت به اندازه صدق و راستى آن توجه و آشنايى پيدا مى‌كنيم.

[٥٠] و كافران- به جدل- خواستار آيات و مخصوصا نشانه‌هاى خارق العاده مى‌شوند، در صورتى كه از اين آيات هيچ سودى عايد ايشان نمى‌شود، بدان سبب كه اگر نازل مى‌شد و به آن كفر مى‌ورزيدند، حتما عذاب خدا بر ايشان فرود مى‌آمد.

«وَ قالُوا لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَيْهِ آياتٌ مِنْ رَبِّهِ قُلْ إِنَّمَا الْآياتُ عِنْدَ اللَّهِ‌- و گفتند

چرا بر او (پيغمبر) آياتى از پروردگارش نازل نشد، بگو: آيات و نشانه‌ها نزد خدا است.»/ ٤٧٢ پس او است كه هر وقت به حكمت خود لازم بداند، و پس از آن كه فرصت داده شده به مردم به پايان مى‌رسد، آنها را فرو مى‌فرستد.

«وَ إِنَّما أَنَا نَذِيرٌ مُبِينٌ‌- و همانا من بيم دهنده‌اى آشكارم.» فرهنگ جاهليت نقش مهمى در خطا كاريهاى موجود در روش عمل كافران ايفا مى‌كند، و شايد آياتى كه خواستار آنها مى‌شدند، در پيرامون بعضى از موضوعات بى حاصل همچون جدلهاى فلسفى يونانى دور مى‌زده است، در صورتى كه وظيفه اساسى رسول خدا بيم دادن است نه از آن جهت كه آنان را به زور به طرف ايمان جلب كند، بلكه براى آن است كه دلهاشان روشن شود و به رضاى‌