تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١١٣ - شرح آيات

و چون بر عرب نازل شد عجمان نيز به آن ايمان آوردند، و اين فضيلتى براى عجم است». [٣٢] ثانيا: عامل دوم براى كفر ايشان مرتكب شدن جرايم به توسط ايشان است.

[٢٠٠] «كَذلِكَ سَلَكْناهُ فِي قُلُوبِ الْمُجْرِمِينَ‌- بدين گونه آن را به قلبهاى مجرمان و گناهكاران روانه كرديم.» جريمه و گناه از مهمترين سببهايى است كه مانع پذيرش رسالت مى‌شود، بدان سبب كه آن كس كه در باتلاق جريمه و گناه فرو رفته، و بر خود روا داشته است كه طعمه شهوات بى ارزش شود، به رسالت ايمان نخواهد آورد، چه رسالت برتر از آن است كه دست چنين كسان به آن برسد، و آنان گويى چنان‌اند كه در ژرفناى چاهى تاريك قرار گرفته‌اند، و بنا بر اين چگونه مى‌توانند نور خورشيد را ببينند، بلكه چگونه مى‌توانند از معنى نور خورشيد آگاه شوند.

پس در آن هنگام كه عقل آدمى محكوم به فرمانبردارى از شهوتهاى او است، و سدهايى بر قلب او زده شده، و آكنده از هوى و هوس است، حق از او دورى مى‌گزيند بدان سبب كه قلب وى سختتر از آن است كه به استقبال حق بشتابد.

/ ١٢٣ و بعضى از مفسران گفته‌اند كه: معنى اين آيه آن است كه: به همان گونه كه قرآن را به زبان عربى آشكار فرو فرستاديم، آن را به درون قلبهاى كافران روانه كرديم، چه به پيامبر (ص) فرمان داديم تا آن را براى ايشان بخواند و معنى آن را آشكار سازد. [٣٣] از سياق آيات چنان معلوم مى‌شود كه تفسير اول پسنديده‌تر است، چنان كه در آيه كريمه آمده است: «وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ وَ لا يَزِيدُ الظَّالِمِينَ إِلَّا خَساراً- و از قرآن چيزهايى نازل مى‌كنيم كه براى مؤمنان شفا و رحمت‌