تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١١١ - شرح آيات

مايه رسالتها يكى است، و اما فضيلت قرآن بر همه آنها از اين روى است كه پايان دهنده رسالتها است و مهيمن و نگاهبان همه آنها.

[١٩٣] «نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ‌- آن را روح الأمين فرو آورد.» جبرييل (ع) كه امين وحى خدا است، آن را بر رسول اللَّه (ص) نازل كرد.

و شايد از اين كلمه چنين الهام بگيريم كه: رسالت برتر از مادّى و دقيق است، چه حقايق را بدون كم و زياد منعكس مى‌سازد.

[١٩٤] «عَلى‌ قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ الْمُنْذِرِينَ‌- بر قلب تو تا از بيم دهندگان باشى.» بيم دادن نبرد با وضع منحرف است با نيرو، و بيم دادنى است همراه با هشدار، و قرآن پيش از آن كه مبشّر و مژده‌بخش باشد، بيم دهنده و ترساننده است، و در بعضى از آيات عمل پيامبر تنها منحصر به بيم دادن است.

[١٩٥] «بِلِسانٍ عَرَبِيٍّ مُبِينٍ‌- به زبان واضح و آشكار عربى.»/ ١٢١ تأكيد خدا بر كلمه عربى براى قرآن، دليل بر اهميت اين زبان و لزوم فرا گرفتن آن است، چرا كه لغت قرآن است، و زبان عربى براى پذيرفتن چيزى همچون قرآن گسترده‌ترين زبانها محسوب مى‌شود.

و در كتابهاى لغت آمده است كه: اعراب سخن به معنى آشكار كردن آن است، و عربى به معنى فصيح شده است، و إعراب با كسر همزه آن به معنى بيان است.

در حديثى درباره اين گفته خداوند تبارك و تعالى: «بِلِسانٍ عَرَبِيٍّ مُبِينٍ‌- آمده است كه گفت

«زبانها را بيان مى‌كند، و زبانها آن را بيان نمى‌كند». [٣١] شايد معنى آن چنين باشد كه: زبانها نمى‌تواند با دقت مترجم زبان عربى باشد، ولى عكس آن چنين نيست.