[١٩٦] «وَ إِنَّهُ لَفِي زُبُرِ الْأَوَّلِينَ‌- و آن در كتابها و نوشته‌هاى پيشينيان آمده است.» يكى از گواهيهاى صدق و درستى رسالت پيامبر ما (ص) توافق آن با رسالتهاى پيشين است، و اين كه پيامبران ديگر مژده آن را داده بوده‌اند، و مؤمنان با يكديگر پيمان بسته بودند كه نسلى پس از نسل ديگر يكديگر را به آن سفارش كنند.

[١٩٧] «أَ وَ لَمْ يَكُنْ لَهُمْ آيَةً أَنْ يَعْلَمَهُ عُلَماءُ بَنِي إِسْرائِيلَ‌- آيا اين براى آنان آيه و نشانه نيست كه علماى بنى اسراييل آن را مى‌دانند؟» آيا اين دليل كافى نيست كه بعضى از علماى بنى اسراييل، مانند عبد اللَّه بن سلام و أسيد بن خضير و جز ايشان به آن ايمان آوردند؟ و ايمان آوردن چنين كسانى حجت و برهان نيرومندى به شمار مى‌رود، اولا: بدان سبب كه اينان از بنى اسراييل بوده‌اند، و ثانيا: بدان جهت كه از دانشمندان و اشخاص مورد اعتماد ايشان بوده‌اند، و خدا در سوره احقاف در اين خصوص تأكيد كرده و گفته است

قُلْ أَ رَأَيْتُمْ إِنْ كانَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَ كَفَرْتُمْ بِهِ وَ شَهِدَ شاهِدٌ مِنْ بَنِي إِسْرائِيلَ عَلى‌ مِثْلِهِ فَآمَنَ وَ اسْتَكْبَرْتُمْ إِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ‌.

[١٩٨- ١٩٩] و پس از آن كه سياق شواهد صدق را در رسالت اسلام نشان داد،/ ١٢٢ به بيان عوامل كفر ورزيدن به آن از جانب آن نادانان مى‌پردازد كه آشكارترين آنها از اين قرار است

اوّلا: عصبيت و نژادپرستى

«وَ لَوْ نَزَّلْناهُ عَلى‌ بَعْضِ الْأَعْجَمِينَ* فَقَرَأَهُ عَلَيْهِمْ ما كانُوا بِهِ مُؤْمِنِينَ‌- و اگر آن را بر بعضى از غير اعراب نازل مى‌كرديم* و سپس آن را براى ايشان مى‌خواند، به آن ايمان نمى‌آوردند.» چه عصبيت مانع پذيرفتن آن مى‌شد، پس خدا بر ايشان منّت نهاد كه بر اعراب رسولى از خودشان برگزيد تا او آياتش را بر ايشان تلاوت كند، و در حديثى از ابو عبد اللَّه عليه السلام آمده است كه در تفسير اين آيه گفت

«اگر اين قرآن را بر عجمان مى‌فرستاديم، اعراب به آن ايمان نمى‌آوردند،