بیان المراد؛ شرح فارسی بر اصول الفقه - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٩٨٨ - امر نهم مقدمه عبادى

و عليه، لا بدّ ان يفرض الوضوء عبادة قبل فرض تعلّق الامر الغيري به، لانّ الامر الغيري- حسبما فرضناه- انّما يتعلّق بالوضوء العبادي بما هو عبادة، لا بأصل الوضوء بما هو. فلم تنشاء عباديّته من الامر الغيري حتّى يقال انّ عباديّته لا تلائم توصّليّة الامر الغيري، بل عباديّته لا بدّ ان تكون مفروضد التّحقّق قبل فرض تعلّق الامر الغيري به. و من هنا يصحّ استحقاق الثّواب عليه لانّه عبادة في نفسه.

ترجمه:

امر نهم: مقدّمه عبادى‌

طبق دليل برخى از مقدّمات شرعى زمانى مقدّمه واقع مى‌شوند كه بطور عبادى در خارج تحقّق يابند و اينمعنا نيز از راه دليل باثبات رسيده كه بر چنين مقدّماتى ثواب مترتّب مى‌باشد.

و مثال آنها منحصر است در طهارات سه‌گانه يعنى: وضوء، غسل و تيمّم.

اشكال در ترتّب ثواب بر مقدّمات‌

در امر دوّم قبلا گذشت كه در ثواب بر مقدّمات عبادى از دو جهت مى‌توان اشكال نمود:

الف: واجب غيرى از مصاديق واجب توصّلى است و در محلّش مقرّر است كه واجبات توصّلى غير عبادى هستند از اينرو چگونه مى‌توان مقدّمه‌اى را با وصف مقدّمه بودنش عبادت دانست، بنابراين اگر طهارات ثلاث را واجبات مقدّمى دانستيم الزاما بايد آنها را در زمره واجبات توصّلى قرار داد كه ممكن نيست عبادت باشند.

ب: واجب غيرى بملاحظه غيرى بودنش ثوابى بر انجام و اتيانش مترتّب نيست پس چطور طهارات ثلاث با اينكه واجب غيرى هستند بر امتثالشان ثواب‌