بیان المراد؛ شرح فارسی بر اصول الفقه - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٩٩٠ - امر نهم مقدمه عبادى

گردند پس مى‌توان گفت:

وضوء عبادى شرط نماز است و آن مقدّمه‌اى بوده كه صحّت نماز موقوف بآن مى‌باشد.

بنابراين قبل از آنكه امر غيرى بوضوء تعلّق گيرد مى‌بايد وضوء را عبادت فرض كنيم و بعبارت ديگر عباديّت وضوء ناشى از قبل امر غيرى متعلّق بآن نمى‌باشد چه آنكه بحسب فرض امر غيرى بوضوء عبادى بوصف عبادى بودن تعلّق گرفته نه باصل وضوء بدون اينوصف، بنابراين عباديّت وضوء همانطورى كه گفتيم از امر غيرى ناشى نشده تا در مقام مناقشه و اشكال گفته شود:

عباديّت وضوء با توصّلى بودن امر غيرى سازش ندارد پس چگونه مى‌توان آنرا واجب غيرى و در عين حال عبادت دانست.

بلكه همانطورى كه گفتيم عباديّت وضوء قبل از فرض تعلّق امر غيرى بآن مفروض التّحقّق بوده از اينرو صحيح است بملاحظه عبادت بودنش كه از ناحيه امر غيرى نيامده بلكه ذاتا چنين است بر اتيان و انجامش ثواب مترتّب گردد.

بيان مراد

قوله: ترتّب الثّواب عليها بخصوصها: ضمائر مؤنّث به مقدّمات شرعيّه راجعند.

قوله: و مثالها منحصر الخ: ضمير در « مثالها » به مقدّمات شرعيّه راجع است.

قوله: الاشكال فيها: ضمير در « فيها » به طهارات ثلاث راجع است.

قوله: يجوز ان تقع المقدّمة بما هى مقدّمة: ضمير در « تقع » به طهارات ثلاث عود مى‌كند.

قوله: انّه من المتيقّن الّذى الخ: ضمير در « انّه » بمعناى « شأن » مى‌باشد.

قوله: و لكن لا تتوقّف على مجرّد افعالها: ضمير در « لا تتوقّف» به صلوة راجع بوده و ضمير در « افعالها » به طهارات ثلاث برمى‌گردد.

متن: و لكن ينشاء من هذا البيان اشكال آخر، و هو انّه اذا كانت عباديّة الطّهارات غير ناشئة من الامر الغيري، فما هو الامر المصحّح لعباديّتها، و المعروف انّه‌