بیان المراد؛ شرح فارسی بر اصول الفقه - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٨٥٢ - مبحث سوم ثبوت ملازمه بين حكم عقل و حكم شرع

نمى‌باشد نظير امر باحتياط در اطراف علم اجمالى كه قطعا امرش محمول بر ارشاد و تأكيد حكم عقل مى‌باشد.

بيان مراد

قوله: على وجه لا يلزم منه استحقاق الثّواب و العقاب: ضمير در « منه » به استحقاق المدح و الذّمّ عود مى‌كند.

قوله: او انّه يلزم منه ذلك: ضمير در « انّه » بمعناى « شأن » مى‌باشد و ضمير در « منه » به استحقاق المدح و الذّمّ راجع بوده و مشار اليه « ذلك » استحقاق الثّواب و العقاب مى‌باشد.

قوله: بل هو عينه: ضمير « هو » به استحقاق ثواب و عقاب راجع بوده و ضمير مجرورى در « عينه » به استحقاق مدح و ذمّ برمى‌گردد.

قوله: و لكن لا يدرك ذلك كلّ احد: مشار اليه « ذلك » عين بودن استحقاق ثواب و عقاب با استحقاق مدح و ذمّ مى‌باشد.

قوله: الّا للافذاذ: كلمه « افذاذ » يعنى قليل و اندك.

قوله: فلا مانع من حمله على الامر المولوى: ضمير در « حمله » به امر صادر از مولى راجع است.

قوله: الّا اذا استلزم منه محال: ضمير در « منه » به حمل الامر على المولوى راجع است.

قوله: لانّه لا يترتّب على موافقته و مخالفته الخ: ضمير در « لانّه » به امر صادر از مولى راجع است.

متن: توضيح و تعقيب:

و الحقّ انّ الالتزام بالتّحسين و التّقبيح العقليين هو نفس الالتزام بتحسين الشّارع و تقبيحه، وفقا لحكم العقلاء لانّه من جملتهم، لا أنّهما شيئان احدهما يلزم الآخر، و ان توهّم ذلك بعضهم.

و لذا ترى اكثر الاصوليّين و الكلاميّين لم يجعلوهما مسألتين بعنوانين، بل لم‌