بیان المراد؛ شرح فارسی بر اصول الفقه - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١١٦٦ - كلمه«دلالت»

بيان مراد

قوله: و لاجل تحرير محلّ النّزاع فيها: ضمير در « فيها » به مسئله عود مى‌كند.

قوله: و توضيحه: يعنى توضيح محلّ نزاع.

قوله: الواردة فى عنوانها: يعنى عنوان المسئله.

قوله: و هى كلمة الدّلالة الخ: ضمير « هى » به الفاظ وارده عود مى‌كند.

قوله: لانّه مدلول عليه بكلمة النّهى: ضمير در « لانّه » به شيئ منهى‌عنه راجع است.

قوله: فانّ ظاهر اللّفظة يعطى: كلمه « يعطى » يعنى يفيد.

قوله: انّ المراد منها: ضمير در « منها » به دلالت عود مى‌كند.

قوله: و لعلّه لاجل هذا الظّهور الخ: ضمير در « لعلّه » بمعناى « شأن » مى‌باشد.

قوله: و لكن المعروف انّ مرادهم: يعنى مراد علماء.

قوله: منها: يعنى من الدّلالة.

قوله: ما يؤدّى اليه لفظ الاقتضاء: ضمير در « اليه » به ماء موصوله عود مى‌كند.

قوله: من بحثهم المسئلة: ضمير در « بحثهم » به علماء راجع است.

قوله: و جملة الاقوال فيها: يعنى فى المسئلة.

قوله: و عليه: يعنى و بنابر اينكه مقصود از « دلالت » معنائى كه از اقتضاء فهميده مى‌شود باشد.

قوله: و حينئذ: يعنى و حين يكون المراد الدلالة العقليّة.

قوله: انّه لا يشترط فى النّهى: ضمير در « انّه » بمعناى « شأن » مى‌باشد.

قوله: على تقدير ثبوتها: يعنى ثبوت الملازمه.

قوله: و حينئذ: يعنى و حين تكون الملازمة من نوع الملازمات البيّنة بالمعنى الاخصّ.

قوله: هذا صحيح: مشار اليه « هذا » كون الدّلالة اعمّ من الدّلالة اللّفظيّة و العقليّة مى‌باشد.

قوله: على هذا القول: يعنى على القول بانّ الملازمة من نوع الملازمات البيّنة