پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٢٢ - خطبه در يك نگاه

جان و دل از رذائل اخلاقى مى‌شمرد و اهتمام پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله و مؤمنان راستين را نسبت به آن يادآور مى‌شود.

در بخش دوم، به مسئله زكات كه بعد از نماز مهم‌ترين ركن ايمان است، مى‌پردازد و آن را كفاره گناهان و حجابى در برابر آتش دوزخ مى‌شمرد و پرداختن آن را افتخارى بزرگ مى‌داند، و كسانى را كه از اين نكته غافلند، سرزنش مى‌كند.

در بخش سوم، به سراغ موضوع بسيار مهم ديگرى مى‌رود كه آن اداى امانت است.

اهل امانت را سعادتمندان، و خائنان به امانت را شكست‌خوردگان و مأيوسان از رحمت الهى مى‌شمرد و به تفسير كوتاهى از آيه شريفه‌ «إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمانَةَ» [١] مى‌پردازد.

در بخش چهارم از موضوعى سخن مى‌گويد كه ضامن اجراى همه تكاليف و احكام الهى است و آن مراقبت و احاطه علمى پروردگار بر همه اعمال انسانهاست. نه تنها خداوند احاطه علمى دارد، بلكه اعضا و جوارح و ضمائر انسانها را نيز ناظران و مراقبان حق بر اعمال او مى‌شمرد.

جمله «كان يوصي به أصحابه» نشان مى‌دهد كه امام عليه السّلام اين سخن را در هرفرصت مناسبى تكرار مى‌كرد و به ياران خود درباره به اين چهار اصل مهم هشدار مى‌داد. سزاوار است پيوندگان راه امام عليه السّلام نيز همين برنامه را ادامه دهند و خود و ياران خود را به اين اصول چهارگانه نجات بخش، همواره توصيه كنند.

(١). احزاب، آيه ٧٢.