پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٩٧ - شرح و تفسير نقش پيامبران در هدايت امتها

بخش دوم‌

منها: فالقرآن آمر زاجر، و صامت ناطق. حجّة اللّه على خلقه. أخذ عليه ميثاقهم، و ارتهن عليهم أنفسهم. أتمّ نوره، و أكمل به دينه، و قبض نبيّه- صلّى اللّه عليه و آله- و قد فرغ إلى الخلق من أحكام الهدى به. فعظّموا منه سبحانه ما عظّم من نفسه، فإنّه لم يخف عنكم شيئا من دينه، و لم يترك شيئا رضيه أو كرهه إلّا و جعل له علما باديا، و آية محكمة، تزجر عنه، أو تدعو إليه، فرضاه فيما بقي واحد، و سخطه فيما بقي واحد. و اعلموا أنّه لن يرضى عنكم بشي‌ء سخطه على من كان قبلكم، و لن يسخط عليكم بشي‌ء رضيه ممّن كان قبلكم. و إنّما تسيرون في أثر بيّن، و تتكلّمون برجع قول قد قاله الرّجال من قبلكم. قد كفاكم مؤونة دنياكم، و حثّكم على الشّكر، و افترض من ألسنتكم الذّكر.

ترجمه‌

قرآن امركننده و بازدارنده است، خاموش است و گويا، و حجت خداست بر خلق.

خداوند پيمان عمل به آن را از بندگانش گرفته و آنان را در گروه دستورات قرآن قرار داده است. نور خدا را (در ميان بندگان به وسيله آن) كامل ساخت و دين و آيينش را با آن به حدّ كمال رساند. پيامبرش صلّى اللّه عليه و اله را در حالى از اين جهان برد كه احكام هدايتگر قرآن را به خلق، رسانده بود. حال كه چنين است خدا را آن‌گونه بزرگ بشماريد و توصيف كنيد كه خود (در قرآن) بيان كرده، خداوند چيزى از دينش را بر شما پنهان ننموده و هيچ مطلبى را كه سبب رضا يا ناخشنوديش باشد وانگذاشته است جز اينكه (در قرآن) نشانه‌اى آشكار