پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٩٣ - شرح و تفسير نقش پيامبران در هدايت امتها

جسم باشد و خستگى و زحمت به دنبال انجام كارها مخصوص كسانى است كه قدرت محدودى دارند. آن كس كه همه صفات او نامحدود است براى آفرينش جهان، كمترين مشقت و خستگى به وجودش راه نمى‌يابد. آفرينش اين جهان براى او حتى آسان‌تر از آن است كه ما چهره دوست خود را در يك لحظه تصور مى‌كنيم و نيز قدرت قدرتمندان در برابر او ناچيز است. با يك طوفان، صاعقه مرگبار، زلزله، سيلاب عظيم، همه چيز را مى‌تواند برهم زند و از درون آب و هوا و زمينى كه وسيله حيات و مركز آرامش انسان است مرگ او را به سويش سوق دهد.

جمله‌ «و ساد العظماء بجوده» اشاره لطيفى به اين حقيقت است كه انسان از طريق جود و بخشش، بزرگ مى‌شود هرقدر سخاوتش بيشتر باشد عظمتش بيشتر خواهد بود؛ ولى چون همه مواهب و نعمتهاى زمين و آسمان از سوى اوست و خوان نعمتش را همه جا گسترده و همه را مشمول عنايتهاى خود ساخته است، از هرعظيمى عظيم‌تر است.

سپس به دنبال بيان گوشه‌اى از صفات والاى پروردگار، آفرينش انسان و هدف از خلقت او و برنامه تعليم و تربيت انبيا را مورد توجه قرار داده، مى‌فرمايد: «او كسى است كه خلق خود را در دنيا سكونت داد و رسولانش را به سوى جنّ و انس مبعوث ساخت»؛ (و هو الّذي أسكن الدّنيا خلقه، و بعث إلى الجنّ و الإنس رسله).

آن‌گاه به هدف بعثت انبيا اشاره كرده و آن را در چند چيز خلاصه مى‌كند، مى‌فرمايد:

«هدف از اين بعثت آن بود كه پرده از چهره (زشت) دنيا براى آنها برگيرند و آنان را از زيانهايش بر حذر دارند و براى آنها (از بى‌وفايى دنيا) مثلها زنند و عيوب دنياپرستى را به ايشان نشان دهند»؛ (ليكشفوا لهم عن غطائها، و ليحذّروهم من ضرّائها، و ليضربوا لهم أمثالها، و ليبصّروهم عيوبها).

آرى زرق‌وبرق دنيا غفلت‌آور و عيش و نوش آن، فريبنده و مال و مقامش گمراه كننده است. به همين دليل يكى از برنامه‌هاى اصلى پيامبران الهى هشدارهاى پى‌درپى به انسانهاست تا از هدف اصلى خلقت غافل نشوند و به دانه‌هايى كه در دام است مشغول‌