پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٤٧ - ترجمه

بخش اوّل‌

بعثه حين لا علم قائم، و لا منار ساطع، و لا منهج واضح.

أوصيكم، عباد اللّه، بتقوى اللّه، و أحذّركم الدّنيا، فإنّها دار شخوص، و محلّة تنغيص، ساكنها ظاعن، و قاطنها بائن، تميد بأهلها ميدان السّفينة تقصفها العواصف في لجج البحار، فمنهم الغرق الوبق، و منهم النّاجي على بطون الأمواج، تحفزه الرّياح بأذيالها، و تحمله على أهوالها، فما غرق منها فليس بمستدرك، و ما نجا منها فإلى مهلك!

ترجمه‌

خداوند پيامبرش را زمانى مبعوث كرد كه نشانه‌اى (از دين و ايمان) برپا نبود؛ نه چراغ هدايتى روشن، و نه طريق حقى آشكار بود.

اى بندگان خدا! شما را به تقواى الهى سفارش مى‌كنم و از دنياى فريبنده برحذر مى‌دارم، زيرا سرايى است ناپايدار، و جايگاه سختى و مشقت است، ساكنانش آماده سفر و مقيمانش ناگزير از جدايى از آن هستند. ساكنان دنيا همچون سرنشينان يك كشتى مى‌باشند كه در دل اقيانوس عميقى گرفتار امواج كوبنده و سنگينى شده و پيوسته طوفانها و امواج آنها را مضطرب مى‌سازد. (و سرانجام آن كشتى درهم مى‌شكند) گروهى از سرنشينانش غرق و هلاك مى‌گردند و بعضى كه نجات مى‌يابند (و به قطعاتى از چوب‌هاى كشتى مى‌چسبند) بادها آنها را به اين سو و آن سو مى‌برند و بر فراز امواج هولناك مى‌كشند (و چندين بار مى‌ميرند و زنده مى‌شوند تا به ساحل برسند) آنها كه غرق شده‌اند بازيافتنشان ممكن نيست و آنها كه نجات يافته‌اند نيز در شرف هلاكتند.