پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٠٨ - شرح و تفسير خطر منافقان!

نقيّة. يمشون الخفاء، و يدبّون‌ [٦] الضّراء [٧]، وصفهم دواء، و قولهم شفاء، و فعلهم الدّاء العياء [٨]).

جمله‌ «و يعمدونكم بكلّ عماد» اشاره به اين است كه آنها براى درهم شكستن شما از هروسيله‌اى استفاده مى‌كنند؛ شايعه‌افكنى، ايجاد ترديد و تزلزل در صفوف مؤمنان، پاشيدن تخم بدبينى و فساد و ...

جمله‌ «و يرصدونكم بكلّ مرصاد» اشاره به اين است كه آنها از هيچ فرصتى براى ضربه زدن به شما غافل نمى‌مانند. پيوسته در كمين هستند تا فرصتى بيابند و زهر خود را در كام شما بريزند.

جمله‌هاى بعد از آن، همگى حكايت از دوگانگى شخصيت آنها و تفاوت ظاهر و باطن آنان مى‌نمايد و مى‌فرمايد: دلهايشان بيمار و ظاهرشان سالم، گفتارشان به ظاهر شفابخش؛ اما رفتارشان درد بى‌درمان و تمام كارهايشان آميخته با توطئه‌هاى مخفيانه و نقشه‌هاى پنهانى شيطانى است.

[٦]. «يدبّون» از «دبيب» به معناى آهسته راه رفتن و قدم‌هاى كوتاه برداشتن است و از نظر مفهوم لغوى هر جنبنده‌اى را شامل مى‌شود؛ خواه سريع، راه برود يا آهسته.

[٧]. «ضوّاء» يعنى بيشه و زمين گسترده‌اى كه درختان به هم پيچيده‌اى در آن وجود دارد و حيوانات بيابان براى مخفى كردن خود به آن پناه مى‌برند.

[٨]. «عياء» از «عىّ» به معناى عجز و ناتوانى گرفته شده و «داء عياء» به معناى بيمارى غير قابل علاجى است كه اطبّا از درمان آن عاجزند (عياء در اينجا مصدرى است كه معناى وصفى دارد).