پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٢٣ - شرح و تفسير من از اين گروهم!

«ابرار» كسانى هستند كه در سوره «هل اتى» هيجده وصف براى آنها بيان شده است، اوصافى كه دارنده آن را به بالاترين مقام قرب خدا مى‌رساند و مى‌دانيم اين اوصاف درباره پنج تن، (على عليه السّلام و فاطمه زهرا و حسن و حسين عليهم السّلام) وارد شده است.

سپس در چهارمين و پنجمين وصف مى‌فرمايد: «از كسانى كه شبها را با عبادت آباد مى‌كنند و (در طريق هدايت مردم) روشنى‌بخش روزهايند»؛ (عمّار اللّيل و منار النّهار).

تعبير به‌ «عمّار» جمع عامر يعنى آبادگر به جهت آن است كه شب‌زنده‌دارى و عبادات شبانه روح و جان انسان را آباد مى‌كند و به آن صفا و روحانيّت مى‌بخشد و دلهاى مرده از گناه را با آب حيات‌بخش توبه زنده مى‌سازد و تعبير به‌ «منار» اشاره به برجهاى بلندى است كه سابقا در مسير راههاى بيابانى قرار مى‌دادند و بر فراز آنها چراغى روشن مى‌كردند تا مسافران گمراه نشوند (شبيه علائم راهنمايى امروز). آرى اين قوم همانند آنها مردم را در مسير راه به سوى خدا و سعادت و خوشبختى راهنمايى مى‌كنند تا به بيراهه‌ها نيفتند و گرفتار غولهاى بيابان نشوند.

در بيان ششمين و هفتمين وصف مى‌فرمايد: «از كسانى كه دست به ريسمان قرآن زده و سنّتهاى خدا و رسولش را احيا مى‌كنند»؛ (متمسّكون بحبل القرآن؛ يحيون سنن اللّه و سنن رسوله).

منظور از تمسّك به «حبل قرآن» يا اين است كه به آن توسّل جسته شود تا انسان از چاه طبيعت و هواى نفس بيرون آيد و به اوج قرب خدا صعود كند و يا اينكه به وسيله آن، آب حيات، از درون زمين وجود انسانى بيرون كشيده شود و يا در گذرگاه‌هاى خطرناك دنيا با تمسّك به حبل قرآن از سقوط در دره گمراهى نجات حاصل گردد.

در روايتى از پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله مى‌خوانيم كه به هنگام ايراد حديث ثقلين، در توضيح اهميّت قرآن فرمود: «كتاب اللّه حبل ممدود من السّماء إلى الأرض؛ كتاب خدا ريسمانى است كشيده شده از آسمان به زمين (كه عالم ملك با ملكوت را پيوند مى‌دهد و