قرار گرفت، در حالى كه مانند پرندگان بال مى‌زد و بعضى از شاخه‌هاى بالاى آن، بر سر رسول خدا- صلى الله عليه و آله- سايه افكنده بود و بعضى ديگر بر دوش من، كه در طرف راست پيامبر ايستاده بودم»؛ (فو الّذي بعثه بالحقّ لا نقلعت بعروقها، و جاءت و لها دويّ‌ [١] شديد، و قصف‌ [٢] كقصف أجنحة الطّير؛ حتّى وقفت بين يدي رسول اللّه- صلّى اللّه عليه و آله- مرفرفة [٣]، و ألقت بغصنها الأعلى على رسول اللّه- صلّى اللّه عليه و آله-، و ببعض أغصانها على منكبي، و كنت عن يمينه- صلّى اللّه عليه و آله-).

از تعبيرات فوق به خوبى استفاده مى‌شود كه درخت مزبور درخت تنومندى بوده است كه حركت شاخ و برگهاى آن در آسمان توليد صدا و همهمه مى‌كرد و بعضى از شاخه‌هاى آن بالاى سر پيامبر و بعضى بر دوش على عليه السّلام و اين معجزه بزرگى است كه درختى آن‌چنان، با يك اشاره پيامبر به اذن اللّه از ريشه كنده شود و در برابر او قرار گيرد.

آيا اين معجزه آشكار سبب بيدارى و ايمان آن مشركان متعصّب شد؟ نه! بلكه همان گونه كه عادت متعصّبان لجوج است به بهانه‌جويى پرداختند كه امام عليه السّلام در ادامه سخن به آن اشاره كرده، مى‌فرمايد: «هنگامى كه آن قوم (لجوج) اين صحنه را مشاهده كردند، از روى برترى‌جويى و تكبّر گفتند: (اگر راست مى‌گويى) دستور ده (درخت به جاى خود برگردد و) نيمى از آن نزد تو آيد و نيم ديگر آن در جاى خود باقى بماند! (رسول خدا) به‌

[١]. «دوّى» به معناى صدا و طنين و انعكاس صوت استعمال مى‌شود.

[٢]. «قصف» در اصل به معناى شكستن است، و لذا به بادهاى شكننده «قاصف» گفته مى‌شود و چون به هنگام شكستن چيزى يا وزيدن طوفان‌ها صداى شديدى به گوش مى‌رسد، اين واژه به معناى صداى شديد نيز آمده است.

[٣]. «مرفوف» از ريشه «رفرف» در اصل به معناى برگ‌هاى گسترده درختان است و به پارچه‌هاى زيبا و رنگارنگ نيز «رفرف» اطلاق مى‌شود و «مرفرفه» پرنده‌اى است كه بال و پر مى‌زند، گويى در عبارت بالا هدف امام اين است كه بگويد: هنگامى كه درخت نزد پيامبر اكرم آمد شاخه‌هايش همچنان تكان مى‌خورد مانند بال پرندگان.