پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٢١ - ترجمه

بخش اوّل‌

ألحمد للّه الفاشى في الخلق حمده، و الغالب جنده، و المتعالي جدّه أحمده على نعمه التّؤام، و آلائه العظام. الّذي عظم حلمه فعفا، و عدل في كلّ ما قضى، و علم ما يمضي و ما مضى، مبتدع الخلائق بعلمه، و منشئهم بحكمه، بلا اقتداء و لا تعليم، و لا احتذاء لمثال صانع حكيم، و لا إصابة خطإ، و لا حضرة ملإ.

و أشهد أنّ محمّدا عبده و رسوله، ابتعثه و النّاس يضربون في غمرة، و يموجون في حيرة. قد قادتهم أزمّة الحين، و استغلقت على أفئدتهم أقفال الرّين.

ترجمه‌

ستايش ويژه خداوندى است كه حمد و ثنايش همه خلايق را فراگرفته، سپاهش پيروز و مجد و عظمتش متعالى است، او را به سبب نعمتهاى به هم پيوسته و بركات و فيض عظيمش مى‌ستايم، همان خداوندى كه حلمش عظيم است و به همين دليل (از خطاكاران) در مى‌گذرد و در آنچه حكم كرده و فرمان داده، دادگر است و از آينده و گذشته باخبر.

خداوندى كه به علم خود، آفريدگان را ابداع كرده و با فرمانش آنها را ايجاد نموده است، بى‌آنكه (در اين كار) از كسى پيروى كند و يا آموزشى ببيند و يا از نمونه‌اى كه از آفريننده حكيمى صادر شده باشد، الگو پذيرد و يا خطايى براى او پيش آيد (و از خطاى خود تجربه آموزد) و بى‌آنكه جمعيّتى حضور داشته باشند (كه با آنها مشورت كند يا از آنان كمك گيرد)، و گواهى مى‌دهم كه محمّد صلّى اللّه عليه و اله بنده و فرستاده اوست، او را زمانى‌