پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣١٨ - نكته قيامهاى نابهنگام

باد مى‌دهد. يكى از مشكلات رهبران مدير و مدبر همين گروه‌ها هستند.

در تاريخ شيعه از اين قيامهاى نابه‌هنگام، بعد از واقعه كربلا مواردى ديده مى‌شود كه امامان اهل بيت عليه السّلام از آن نهى مى‌كردند؛ ولى گاه بعضى از شيعيان مخلص نيز با آنها همراهى مى‌نمودند.

مسئله مهم اين است كه مبارزه و قيام براى سركوب دشمن شرايط زيادى را مى‌طلبد كه رهبران مدير و مدبر تلاش مى‌كنند همه آن شرايط فراهم گردد تا قيام به نتيجه قطعى برسد. اگر ديگران «مو» را مى‌بينند آنها پيچش «مو» را مى‌بينند و اگر ساده‌انديشان «ابرو» را مى‌بينند آنها به «اشارت ابرو» نگاه مى‌كنند.

از خطبه بالا استفاده مى‌شود كه امير مؤمنان عليه السّلام با اينكه بزرگ‌ترين مبارز و مجاهد اسلام بود، گرفتار چنين اشخاص شده بود كه نقطه مقابل، كندروان، بى‌حال و تنبل قرار داشت، در دو سوى افراط و تفريط.

گاه عشق به شهادت پس از شنيدن آيات و روايات مربوط به مقامات شهدا، افرادى را به پيمودن اين راه دعوت مى‌كرد؛ ولى امام در خطبه بالا بهترين راه را به آنها نشان مى‌دهد و مى‌فرمايد: «عجله نكنيد، بيتاب نباشيد، هركار زمان و وقتى دارد و بدانيد اگر مؤمن و مخلص باشيد خدا به نيّات شما همان ثوابى را مى‌بخشد كه به شهيدان راهش مى‌دهد».