پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٠٨ - شرح و تفسير مشكلاتى كه در پيش رو داريد!

( «وَ سِيقَ الَّذِينَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ إِلَى الْجَنَّةِ زُمَراً» [١] قد أمن العذاب، و انقطع العتاب؛ و زحزحوا [٢] عن النّار، و اطمأنّت بهم الدّار، و رضوا المثوى و القرار).

امام در اين عبارت كوتاه پنج امتياز بزرگ براى اين دسته از پرهيزكاران بهشتى بيان فرموده كه همه را مى‌توان در آرامش و آسودگى كامل خلاصه كرد، در امان بودن از عذاب و قطع عتاب و دور شدن از آتش و استقرار كامل در سراى بهشتى و خشنودى از اين سرنوشت.

آن‌گاه به معرفى اين گروه پرداخته و بخشى از اعمال آنها را شرح مى‌دهد و مى‌فرمايد:

«آنها كسانى هستند كه در دنيا اعمالشان پاك چشمانشان (از خوف خدا) گريان، شبهايشان در دنيا بر اثر خشوع و استغفار همچون روز و روزهايشان از خوف پروردگار و توجه به او همچون شب بوده است»؛ (الّذين كانت أعمالهم في الدّنيا زاكية، و أعينهم باكية، و كان ليلهم في دنياهم نهارا، تخشّعا و استغفارا؛ و كان نهارهم ليلا، توحّشا و انقطاعا).

امام عليه السّلام در اين چهار وصف، مقام والاى آنها را به عالى‌ترين صورت ترسيم كرده و آن را دليل بر بهشتى بودن آنها شمرده است.

از يك سو اعمالشان در دنيا از هرگونه آلودگى به گناه و ريا و خودبزرگ‌بينى پاك بوده و چشمانشان از خوف خدا و مصائب بندگان مظلوم پروردگار گريان بوده است و از سوى ديگر با شب‌بيدارى و خشوع و خضوع و استغفار از لغزشها شبهايشان همچون روز و روزهاى آنها به سبب دورى از دنياپرستان و درگير شدن در غوغاهاى مادى و انقطاع الى الله همچون شب بوده است، آرى اين است اوصاف بهشتيان والامقام و سعادتمندان اهل نجات و به يقين با داشتن اين صفات، شايسته چنان افتخارى هستند، لذا امام عليه السّلام در پايان اين سخن مى‌افزايد: «به همين دليل خداوند بهشت را منزلگاه آنها و پاداش‌

[١]. «زمر» جمع «زمره» بر وزن «عمره» به معناى گروه كوچك است.

[٢]. «زحزحوا» از ريشه «زحزحه» بر وزن «قهقه» به معناى دور كردن گرفته شده است.