پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٠٢ - شرح و تفسير پيامبر رحمت و جهاد

كه در مقايسه با خانه‌هاى وسيع و زيبا بسيار وحشت‌انگيز است و نگرانيهاى مربوط به فشار قبر و وحشت از آينده، جدايى از دوستان و عزيزان و احساس تنهايى مطلق و متلاشى شدن اعضاى پيكر در زير خاك و در يك كلمه منتقل شدن از محيطى آرام و مرفه به محيطى بسيار وحشتناك، همه اينها امورى است كه فكر آن لرزه بر اندام مى‌اندازد و به همگان هشدار مى‌دهد كه آماده براى چنين سفر پرخوف و خطرى بشوند.

شايان توجه است كه امام عليه السّلام ضمن ده تعبير گويا و كوتاه و تكان‌دهنده، گويى همه چيز را در مقابل چشم مخاطبان در ارتباط با مسئله مرگ و قبر مجسم مى‌سازد؛ امورى كه همه بدون استثنا بايد در انتظار آن باشند و انديشه در آن انسان را از خواب غفلت، هر چند عميق باشد بيدار مى‌سازد و به اصلاح برنامه‌هاى زندگيش وادار مى‌كند.

شايد به همين دليل در دستورات اسلامى آمده است هنگامى كه ميّت را به سوى قبر مى‌بريد قبل از رسيدن به قبر او را به زمين بگذاريد، اندكى صبر كنيد باز جلوتر ببريد و به زمين بگذاريد و اندكى صبر كنيد و به اين ترتيب او را براى ورود به جايگاه وحشتناكش آماده كنيد. [١]

(١). وسائل الشيعة، جلد ٢، صفحه ٨٣٨ و كتاب الطهارة، ابواب الدفن، باب ١٦، حديث ٦.