پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٦ - و من خطبة له عليه السّلام

از خطبه‌هاى امام عليه السّلام است‌

از «نوف بكّالى» نقل شده كه امير مؤمنان على عليه السّلام در كوفه روى قطعه‌اى سنگ، كه «جعدة بن هبيره مخزومى» نصب كرده بود ايستاد درحالى‌كه پيراهنى خشن از پشم بر تن داشت و شمشيرش را با بندى از ليف خرما حمايل كرده بود و در پاهايش كفشى از ليف خرما بود و پيشانى‌اش از اثر سجده، پينه بسته بود، و اين خطبه را ايراد كرد.

خطبه در يك نگاه‌

از پايان اين خطبه استفاده مى‌شود كه امام عليه السّلام آن را يك هفته قبل از شهادتش ايراد فرموده و هدفش از ايراد آن آماده ساختن مردم براى جهاد با معاويه و غارتگران شام بوده مردم دعوتش را اجابت كردند و هزاران هزار نفر براى جهاد با ستمگران آماده شدند؛ ولى افسوس ...

امام عليه السّلام در اين خطبه براى آماده ساختن روح و جان مردم جهت مبارزه با دشمنان ستمگر به بيان چند نكته مهم مى‌پردازد. در بخش اوّل و دوم و سوم اين خطبه سخن از حمد و سپاس خداوند به ميان آمده و همچنين، صفات جمال و جلال او، سپس يگانگى ذات مقدّس و علم بى‌پايان خدا به همه ذرّات وجود بيان شده و به اينكه ذات و وصف او برتر از آن است كه در فكر و انديشه ما بگنجد و حتّى ملائكه مقرّبين نيز قادر بر اين امر نيستند اشاره شده است.

حضرت در بخش چهارم تقوا و پاكدامنى و زهد در دنيا را وصف مى‌كند و نمونه‌هايى از زندگى پيامبران بزرگ پيشين را مانند حضرت سليمان بيان مى‌دارد كه با آن همه امكانات، زهد در دنيا را فراموش نكردند.

در بخش پنجم سرنوشت شوم گردنكشان جهان؛ مانند فراعنه و عمالقه و اصحاب الرّس بيان شده كه پيامبران الهى را كشتند و براى خاموش كردن نور خداوند تلاش كردند اما چيزى نگذشت كه فرمان مرگ آنها صادر شد و از صفحه روزگار محو شدند.