پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٨٧ - نكته درسهايى بزرگ در جملههاى كوتاه

(بر دوش) كشند (سپس) ما آنها را به سوى زمينهاى مرده مى‌فرستيم و به وسيله آنها آب (حيات‌بخش) را نازل مى‌كنيم و با آن از هرگونه ميوه‌اى (از خاك تيره) بيرون مى‌آوريم». [١]

اين خطبه درسهاى مهمى به ما مى‌آموزد؛ از جمله اينكه اسرار عظمت خداوند را حتى در كوچكترين موجودات اين جهان جستجو كنيم چه بسا موجودات كوچك و در ظاهر بى‌اهميّتى همچون مورچه و ملخ را بيابيم كه داراى شگفت‌انگيزترين اسرار خلقت باشند. به همه چيز، به عنوان اينكه نخستين بار است آن را مى‌بينيم نگاه كنيم، تا به عجايبش پى ببريم و از اين مخلوقات به خالق دانا و توانايش برسيم.

قابل توجه اينكه پيشينيان درباره اسرار آفرينش موجودات مخصوصا حيوانات امورى گفته‌اند كه خالى از اسطوره و افسانه نيست، در حالى كه آنچه امام در اين خطبه و خطبه‌هاى ديگر نهج البلاغه از اسرار آفرينش بيان مى‌كند خالى از هرگونه اغراق و مطلب خرافى و نادرست است.

(١). اعراف، آيه ٥٧.