پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٦ - ترجمه

مى‌گشتند، و از آتش سوزان دوزخ مى‌ترسيدند؛ ولى دلها بيمار و چشمهاى بصيرت معيوب است، آيا به مخلوقات كوچكى كه خدا آفريده، نمى‌نگرند كه چگونه آفرينش آنها را دقيق و حساب شده و تركيب آنها را متقن ساخته، گوش و چشم براى آنها آفريده و استخوان و پوست آنها را مرتّب نموده است. به اين مورچه نگاه كنيد با آن جثه كوچك و اندام ظريفش كه از كوچكى درست، با چشم ديده نمى‌شود و در انديشه نمى‌گنجد؛ ولى با اين حال چگونه روى زمين (ناهموار و پرسنگلاخ) راه مى‌رود و به روزيش دست مى‌يابد، دانه‌ها را (از راه‌هاى دور و نزديك) به لانه‌اش منتقل مى‌كند و در جايگاه مخصوص نگهدارى مى‌نمايد. در فصل گرما براى سرما، و به هنگام توانايى براى روز ناتوانى، ذخيره مى‌كند، روزيش (از سوى خدا) تضمين شده و خوراك موافق طبعش در اختيار او قرار گرفته است، خداوند منّان هرگز از او غافل نمى‌شود و پروردگار مدبّر محرومش نمى‌سازد، هرچند در دل سنگ سخت و خشك و در ميان صخره‌اى فاقد رطوبت باشد.

اگر در مجارى خوراك و در بالا و پايين دستگاه گوارش او و آنچه در جوفش از اطراف دنده‌ها وجود دارد و آنچه در سر او از چشم و گوش قرار گرفته، بينديشى شگفت‌زده خواهى شد و از وصف عجايب او به زحمت خواهى افتاد. پس بزرگ و بلندمرتبه است خداوندى كه مورچه را روى دست و پا (ى ضعيف و ظريفش) برپا داشته و او را بر ستونهاى محكمى (نسبت به او) بنا نهاده است. هيچ آفريدگارى در آفرينش اين حشره با او شريك نبوده و هيچ قدرتمندى او را در آفرينش آن يارى نكرده است. اگر همه راههاى فكر و انديشه را طى كنى تا به آخر رسى، همه دلايل به تو مى‌گويد كه آفريننده مورچه كوچك همان آفريدگار درخت (تناور) نخل است، زيرا ساختمان اجزاى هرموجودى دقيق است و هرمخلوق زنده‌اى در درون خود اعضاى مختلف و پيچيده‌اى دارد. (به يقين) بزرگ و كوچك، سنگين و سبك، قوىّ و ضعيف، همه در خلقتش يكسان است و در برابر قدرتش همگون!