پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠٨ - ٢ قرآن ناطق است يا صامت؟

راهى براى رهايى از فتنه‌ها به رويش مى‌گشايد و نورى در دل تاريكيها به او اعطا مى‌كند، او را در آنجا كه دوست دارد و به آن علاقه‌مند است (در بهشت) براى هميشه مخلّد مى‌سازد و در جايگاه والايى نزد خود در سرايى كه آن را براى خاصّان خويش ساخته است جاى مى‌دهد. همان جايى كه سايه‌اش از عرش خداست و نور و روشنايى‌اش جمال اوست، زائرانش فرشتگان و يارانش پيامبران خدا هستند. حال كه چنين است به سوى معاد (با اعمال صالح) بر يكديگر سبقت جوييد و بر سرآمد زندگى خود پيشى گيريد، زيرا نزديك است آرزوهاى مردم قطع گردد و مرگ آنها را در آغوش كشد و درهاى توبه به رويشان بسته شود (بدانيد) شما همانند كسانى هستيد كه قبل از شما بودند؛ مرگشان فرا رسيد و تقاضاى بازگشت به اين جهان كردند (اما پذيرفته نشد) و همچون رهروانى در حال كوچ كردن از خانه‌اى هستيد كه خانه شما نيست، فرمان كوچ به شما داده شده و دستور تهيّه زاد و توشه (از اين سرا) را نيز به شما داده‌اند.

شرح و تفسير جايگاه عظيم تقوا

امام عليه السّلام در اين بخش از خطبه با تأكيد هرچه بيشتر دعوت به تقوا و دليل آن را ذكر مى‌فرمايد. سپس از آثار تقوا سخن مى‌گويد و در ادامه درباره ناپايدارى دنيا و سفر آخرت و زاد و توشه آن‌كه تقواست شرح پرمعنايى مى‌دهد.

نخست مى‌فرمايد: «خداوند شما را به تقوا سفارش كرده و آن را آخرين مرحله خشنودى و خواست خويش از بندگان قرار داده است»؛ (و أوصاكم بالتّقوى، و جعلها منتهى رضاه، و حاجته من خلقه).

اين عبارت نشان مى‌دهد كه تقوا برترين خواست پروردگار از بندگان و بالاترين افتخار براى همگان است. و هماهنگ با آيات قرآنى است كه مى‌گويد: «إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ»