پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٧ - ترجمه

بخش دوّم‌

فلقد كنّا مع رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله، و إنّ القتل ليدور على الآباء و الأبناء و الإخوان و القرابات، فما نزداد على كلّ مصيبة و شدّة إلّا إيمانا، و مضيّا على الحقّ، و تسليما للأمر، و صبرا على مضض الجراح. و لكنّا إنّما أصبحنا نقاتل إخواننا في الإسلام على ما دخل فيه من الزّيغ و الإعوجاج، و الشّبهة و التّأويل. فإذا طمعنا في خصلة يلمّ اللّه بها شعثنا، و نتدانى بها إلى البقيّة فيما بيننا، رغبنا فيها، و أمسكنا عمّا سواها.

ترجمه‌

ما همراه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله بوديم، و قتل و كشتار (حتى) در ميان پدران و فرزندان و برادران و خويشاوندان (كه بر ضد اسلام قيام كرده بودند) دور مى‌زد، و هر مصيبت و سختى در اين راه پيش مى‌آمد، سبب افزايش ايمان ما و حركت در راه حق و تسليم در برابر فرمان (خدا) و شكيبايى بر درد و سوزش جراحت‌ها مى‌شد، (و در يك جمله ما از هيچ مشكلى هراس نداشتيم) ولى ما هم اكنون با جماعتى كه (ظاهرا) برادران اسلامى ما هستند، به خاطر انحرافات و كجى‌ها و شبهات و تأويلات ناروا كه در اسلام دارند، پيكار مى‌كنيم، بنابر اين هر گاه احساس كنيم چيزى باعث جمع پراكنده ما مى‌گردد و به وسيله آن به هم نزديك مى‌شويم و باقيمانده پيوندها را در ميان خود محكم مى‌سازيم، به آن علاقه نشان مى‌دهيم و از غير آن خوددارى مى‌كنيم!