پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٦٦ - شرح و تفسير دنيا آخرين نقطه ديد كوردلان

نكته‌

همواره دو ديدگاه در ميان انسان‌ها در مورد دنيا، وجود داشته است:

پيروان اديان آسمانى دنيا را به عنوان منزلگاهى مى‌ديدند كه بايد در مسير آخرت از آن زاد و توشه برگيرند و به كمك اين زاد و توشه به مقصد نهايى كه سعادت جاويدان در سراى آخرت است برسند.

ديدگاه دوّم ديدگاه پيروان مكتب ماترياليسم و ماديگرى (و مذاهبى كه متمايل به آنها بودند) مى‌باشد كه دنيا را تنها سرمايه انسان، و هدف نهايى و مقصد اصلى او مى‌پنداشتند و تمام نيروى، خود را براى نيل به آن به كار مى‌گرفتند.

پيروان ديدگاه اوّل، گاهى در عمل هماهنگ با پيروان ديدگاه دوّم مى‌شدند، يعنى با اين كه اعتقادشان نسبت به دنيا اين بود كه وسيله‌اى براى تحصيل آخرت است ولى عملشان نشان مى‌داد كه آن اعتقاد، فراموش شده و دنيا را به عنوان يك هدف نهايى پذيرفته‌اند.

از همين رو پيشوايان بزرگ دين، با عبارات مختلف به آنها هشدار مى‌دادند تا در خواب نمانند و به بيراهه كشيده نشوند.

گاه مى‌فرمودند: «تجهّزوا رحمكم اللّه فقد نودي فيكم بالرّحيل؛ آماده حركت شويد خدا شما را رحمت كند، به يقين فرياد «كوچ كنيد» در ميان شما بلند است» [١] و گاه مى‌فرمودند: «النّاس عبيد الدّنيا و الدّين لعق على السنتهم؛ مردم (غافل) بندگان دنيايند و دين لقلقه زبان آنهاست» [٢].

[١] نهج البلاغه، خطبه ٢٠٤.

[٢] بحار الانوار، جلد ٤٤، صفحه ٣٨٣.