پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٢٢ - خوارج و تكفير همه گنهكاران!

غافل از اين كه: واژه كفر در لغت و در اصطلاح شرع، هميشه به معنى خروج از اسلام نيست بلكه، كفر درجات و مراحلى دارد: گاه به معنى ارتكاب گناه و گاه به معنى انكار خداوند و اعتقادات دينى بكار مى‌رود، به عبارت ديگر كفر، به معنى فاصله گرفتن از حق يا پوشانيدن حق است كه مراحل و درجاتى دارد و هر كدام براى خود داراى احكام مخصوصى همان گونه كه ايمان نيز داراى درجاتى است و هر كدام احكام ويژه‌اى دارد.

امام صادق عليه السّلام در روايت معروفى كه در «اصول كافى» آمده است، كفر را در قرآن به پنج معنا تفسير فرموده است كه يكى از آنها، كفر به معنى ترك اوامر الهى و عصيان است و در همان روايت شواهدى از قرآن مجيد بر اين معانى پنجگانه در عبارات مشروح بر مى‌شمرد [١].

روشن‌ترين دليل بر بطلان اين عقيده، همان است كه امير مؤمنان على عليه السّلام در خطبه بالا بيان فرموده و آن اين كه: در عصر پيامبر صلّى اللّه عليه و آله گنهكاران متعددى بودند كه حدّ شرعى بر آنها جارى مى‌شد ولى در عين حال، تمام احكام اسلام نسبت به آنها رعايت مى‌گشت حتى اگر توبه نمى‌كردند، خواندن نماز ميّت، دفن در مقابر مسلمين، احكام ارث اسلامى و در صورتى كه بعد از اجراى حدّ، زنده بودند سهم بيت المال، ازدواج با خانواده‌هاى مسلمان و امثال آن، اين سيره مستمره پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله كه در دورانهاى بعد جريان داشت و تا به امروز در ميان تمام مسلمين جهان جارى است، نشان مى‌دهد كه مرتكب گناه كبيره هرگز، كافر، به معنى خارج از اسلام نيست؛ نه تنها نمى‌توان خون او را ريخت بلكه وارد كردن كمترين جراحت بر او ديه دارد.

[١] اصول كافى، جلد ٢، صفحه ٣٨٩، باب وجوه الكفر، حديث ١.