پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٥٧ - نكته غيبت و عيبجويى بلاى بزرگ جوامع انسانى

اشاره به اين كه فرض مى‌كنيم كسى از هر عيب، و يا از عيوب خاصّى، پاك و منزّه باشد، اين نعمتى است بسيار بزرگ كه بايد خدا را بر آن شكر گذارد، و لطف الهى را در مورد خود احساس كند، به يقين اين شكرگزارى چنان او را به خود مشغول مى‌دارد كه فرصتى براى عيب‌جويى ديگران نخواهد داشت.

آرى، اين معلّم بزرگ آسمانى براى از ميان بردن صفت رذيله غيبت و عيب‌جويى، به انواع دلايل منطقى كه هر انسان حق طلبى را قانع مى‌سازد متوسّل مى‌شود، و راه را بر بهانه‌جويان مى‌بندد.

نكته غيبت و عيب‌جويى بلاى بزرگ جوامع انسانى‌

«غيبت» يعنى افشاى عيوب و گناهان پنهانى افراد، كه متأسفانه در اكثر جوامع متداول است، بى‌شك آثار زيانبار و بسيار منفى، هم از نظر اخلاقى و هم از نظر اجتماعى دارد؛ چرا كه سرمايه اصلى هر كس در اجتماع، آبروى اوست و غيبت، آبروها را بر باد مى‌دهد، و افراد جامعه را نسبت به يكديگر بدبين مى‌سازد، و پايه‌هاى اعتماد را كه خمير مايه همكارى و تعاون اجتماعى است، سست مى‌كند، به همين دليل در اسلام به عنوان يكى از زشت‌ترين و بزرگترين گناهان محسوب شده است، كه قرآن مجيد آن را تشبيه به خوردن گوشت برادر مرده خود مى‌نمايد.

پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله در خطبه «حجّة الوداع» كه خطبه بسيار حساسى است، فرمود: «أيّها النّاس إنّ دماءكم و أموالكم و اعراضكم عليكم حرام كحرمة يومكم هذا في شهركم هذا في بلدكم هذا إنّ اللّه حرّم الغيبة كما حرّم المال و الدّم؛ اى مردم! خون شما و اموال شما و آبروى شما بر شما محترم‌