پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٢٣ - شرح و تفسير نابسامانىها در پرتو وجودش سامان مىيابد

آن گاه به ذكر دليل براى ترك شتاب پرداخته مى‌افزايد: «چه بسيارند كسانى كه براى چيزى عجله مى‌كنند كه اگر آن را به دست آورند (پشيمان مى‌شوند و) دوست دارند كه به آن نمى‌رسيدند. و چه نزديك است امروز به آغاز فردا».

(فكم من مستعجل بما إن أدركه ودّ أنّه لم يدركه. و ما أقرب اليوم من تباشير [١] غد).

اشاره به اين كه، براى پيروزيهايى كه بعد از فتنه‌ها وعده داده شده (به خصوص ظهور مهدى كه در عصر خود پيامبر وعده‌هاى صريح درباره اقامه عدل و داد در سراسر جهان به وسيله او داده شده است) عجله مكنيد چرا كه هر چيز، زمانى دارد و شرايطى، و تا شرايط آن حاصل نشود، همچون ميوه خامى است كه آن را از درخت بچينند كه موجب پشيمانى و ندامت خواهد شد.

آن گاه، مردم را مخاطب قرار داده مى‌فرمايد: «اى جماعت! اكنون، هنگام فرا رسيدن تمام آنچه (به شما) وعده داده شده است، مى‌باشد (از ظهور فتنه‌ها و آشوبها و سلطه ظالمان و تحت فشار قرار گرفتن مظلومان) و نيز هنگام نزديك شدن طلوع چيزى است كه از آن آگاهى نداريد (از حكومت عدل و داد و برچيده شدن ظلم و فساد)» (يا قوم، هذا إبّان‌ [٢] ورود كلّ موعود، و دنوّ من طلعة ما لا تعرفون).

سپس با بيان روشن‌ترى از اين ظهور بزرگ، سخن مى‌گويد و مى‌فرمايد:

«آگاه باشيد! آن كس از ما (اهل بيت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله) كه آن فتنه‌ها را دريابد با چراغ روشنى بخش، در آن گام مى‌نهد و به سيره و روش صالحان (پيامبر و ائمه‌

[١] «تباشير» به معنى بشارت و آغاز هر چيزى است (كه در واقع بشارت ورود آن را مى‌دهد) و «تباشير صبح» به معنى اوايل آن است. بعضى تباشير را جمع تبشير مى‌دانند ولى از تعبرات عده‌اى استفاده مى‌شود كه مفرد است يا جمعى است كه مفرد ندارد.

[٢] «ابّان» به معنى آغاز و ابتدا و وقت هر چيزى است.