پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٤ - ترجمه

تنها مردار، خون، گوشت خوك و آنچه را با نام غير خدا سر بريده‌اند بر شما حرام كرده است» [١].

و از آن جا كه تلاش براى معاش و حرص و آز براى تحصيل روزى، يكى از عوامل مهم غفلت و بيگانگى از انجام فرائض الهى و پرداختن به خودسازى و تهذيب نفس است، امام عليه السّلام در ادامه اين سخن به نكته دقيقى اشاره كرده مى‌فرمايد: « (بدانيد) خداوند روزى را براى شما تضمين كرده و شما را به انجام (واجبات) امر فرموده، بنا بر اين نبايد نسبت به آنچه براى شما تضمين شده، در برابر آنچه بر شما واجب شده است كوشاتر باشيد» (قد تكفّل لكم بالرّزق و أمرتم بالعمل؛ فلا يكوننّ المضمون لكم طلبه أولى بكم من المفروض عليكم عمله) [٢].

و به عبارت روشن‌تر دو چيز در برابر ما وجود دارد يكى تحصيل روزى است و ديگرى انجام فرائض الهى. اوّلى را خداوند براى ما تضمين فرموده و دوّمى را بر عهده ما گذارده است بنا بر اين تمام همّت ما بايد مصروف دوّمى شود در حالى كه قضيه بر عكس است و بسيارى از مردم تمام تلاش و كوشش و دقت و فكر خود را به صورت حريصانه‌اى صرف تحصيل معاش مى‌كنند و وظايف اصلى‌

[١] نحل، آيه ١١٥ و ١١٤.

[٢] اگر چه جمعى از شارحان نهج البلاغه معتقدند كه «طلبه» در جمله بالا نايب فاعل «المضمون» نيست و نايب فاعل آن «رزق» است كه در جمله‌هاى سابق آمد ولى با كمى دقت روشن مى‌شود كه اين مطلب هماهنگى دو جمله فوق را (المضمون لكم ... المفروض عليكم) بر هم مى‌زند و هماهنگى اين دو جمله ايجاب مى‌كند كه «طلب» و «عمل» هر دو نايب فاعل باشند يكى براى «المضمون» و ديگرى براى «المفروض» بنا بر اين معنى جمله چنين مى‌شود: «نبايد چيزى كه خداوند طلب (و تحصيل) آن را براى شما تضمين كرده از چيزى كه عملش بر شما واجب شده است، نزد شما برترى داشته باشد». (به تعبير ديگر طلب در اين جا به معنى تحصيل و فراهم كردن روزى از ناحيه خداست).