پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٧ - ترجمه

بخش اوّل‌

و أحذّركم الدّنيا فإنّها منزل قلعة، و ليست بدار نجعة. قد تزيّنت بغرورها، و غرّت بزينتها. دارها هانت على ربّها، فخلط حلالها بحرامها، و خيرها بشرّها، و حياتها بموتها، و حلوها بمرّها، لم يصفها اللّه تعالى لأوليائه، و لم يضنّ بها على أعدائه. خيرها زهيد و شرّها عتيد. و جمعها ينفد، و ملكها يسلب، و عامرها يخرب. فما خير دار تنقض نقض البناء، و عمر يفنى فيها فناء الزّاد، و مدّة تنقطع انقطاع السّير! اجعلوا ما افترض اللّه عليكم من طلبكم، و اسألوه من أداء حقّه ما سألكم. و أسمعوا دعوة الموت آذانكم قبل أن يدعى بكم.

ترجمه‌

شما را از دل بستگى به دنيا سخت بر حذر مى‌دارم كه منزلگاهى است كوچ كردنى و جاى اقامت نيست. خود را با مكر و نيرنگ آراسته و با زرق و برق خود، مردم را مى‌فريبد! سرايى است كه در نظر صاحب اصليش بى‌مقدار است، لذا حلالش را با حرام، و خيرش را با شرّ، و زندگيش را با مرگ، و شيرينيش را با تلخى، آميخته است (به همين دليل) خداوند آن را مخصوص اوليايش نساخته، و از دشمنانش دريغ نداشته است. خوبى‌هايش كم، و شرّ آن آماده (و فراوان)، جمعش رو به فنا و ملك و حكومتش رو به زوال، و آباديش رو به ويرانى است.

چه ارزش دارد سرايى كه همچون عمارتهاى فرسوده در حال فروريختن است؟

و چه خوبى دارد عمرهايى كه همچون زاد و توشه (مختصر) پايان مى‌گيرد؟