پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٦ - ترجمه

اقتصادى خود را متوقف كنند و تلاش براى زندگى آبرومندانه را كنار بگذارند و يا برنامه‌هاى اقتصادى جامعه تعطيل شود يا به كندى گرايد بلكه هدف اين است كه از حرص و آز و دنياپرستى و افزون طلبى كه انسان را از علم و دانش و معنويّت دور مى‌سازد باز ايستند.

در ادامه اين سخن براى يك نتيجه‌گيرى منطقى و روشن امام عليه السّلام ساعات عمر و روزى‌ها را با يكديگر مقايسه كرده مى‌فرمايد: «حال كه چنين است در عمل (به نيكى‌ها) مبادرت ورزيد و از فرارسيدن ناگهانى سر آمد عمر بترسيد، زيرا اميدى به بازگشت عمر نيست آن گونه كه اميد به بازگشت «روزى» مى‌باشد، آنچه امروز از روزى‌ها از دست مى‌رود ممكن است فردا افزوده شود ولى آنچه ديروز از عمر گذشته است امروز اميدى به بازگشتش نيست!» (فبادروا العمل، و خافوا بغتة [١] الأجل، فإنّه لا يرجى من رجعة العمر ما يرجى من رجعة الرّزق. ما فات اليوم من الرّزق رجي غدا زيادته، و ما فات أمس من العمر لم يرج اليوم رجعته).

آرى! «اميد به آينده است و نوميدى از گذشته!» (الرّجاء مع الجائي، و اليأس مع الماضي).

به راستى اين منطق بسيار روشن و گويايى است كه ساعات عمر به هيچ قيمتى قابل بازگشت نيست در حالى كه متاع دنيا و مواهب آن در هر شرايطى قابل بازگشت و جبران است بنابر اين عقل و خرد مى‌گويد انسان بايد نسبت به چيزى كه قابل بازگشت نيست سخت‌گير و حساس باشد، نه امورى كه اگر امروز از دست رفت فردا ممكن است به دست آيد در حالى كه غالب مردم بر خلاف اين اصل اساسى گام بر مى‌دارند با از دست رفتن كمى از دنيايشان فريادشان به‌

[١] «بغتة» و «بغت» (بر وزن وقت) به معنى چيزى است كه ناگهانى رخ مى‌دهد.