پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠٠ - ترجمه

تندرستان روزى به بستر بيمارى مى‌افتند و پيروزمندان، گرفتار شكست و ناتوانى مى‌شوند، آرى اين طبيعت زندگى دنياست و قانونى است كه هيچ گونه استثنايى در آن راه ندارد و عجب اين كه همگان اين را مى‌دانند و مى‌بينند، با اين حال، دل به آن مى‌بندند و بر آن تكيه مى‌كنند و بدان مغرور مى‌شوند.

سپس سخن خود را در توضيح فناپذيرى دنيا با اين جمله پايان مى‌دهد:

«دنيا خورنده‌اى است كه هرگز از خوردن (انسان‌ها) سير نمى‌شود و نوشنده‌اى است كه (از نوشيدن خون بشر) هيچ گاه عطش او فرو نمى‌نشيند! (آكل لا يشبع، و شارب لا ينقع). [١].

امام عليه السّلام با اوصاف هشتگانه‌اى كه براى دنيا بيان كرده، فناپذيرى آن را به روشن‌ترين وجه نشان داده است كه هر كس به راستى در آن بينديشد فناى دنيا را با تمام وجودش، لمس مى‌كند.

سپس امام عليه السّلام به شرح و تفسير عناء (درد و رنج) دنيا پرداخته مى‌فرمايد:

«از درد و رنج دنيا اين است كه انسان اموالى را گردآورى مى‌كند كه هرگز نمى‌تواند آن را بخورد و مصرف كند، و بناهايى مى‌سازد كه هيچ‌گاه در آن ساكن نمى‌شود، سپس از اين جهان به سوى خدا مى‌رود در حالى كه نه مالى با خود مى‌برد و نه خانه‌اى را همراه خويش منتقل مى‌سازد» (و من العناء أنّ المرء يجمع ما لا يأكل و يبني ما لا يسكن، ثمّ يخرج إلى اللّه تعالى لا ما لا حمل، و لا بناء نقل).

آرى بسيارند كسانى كه ثروت فراوان مى‌اندوزند ولى هرگز توفيق استفاده از آن جز به مقدار كم نمى‌يابند و فراوانند آنها كه قصرها و كاخ‌ها براى خود مى‌سازند و جز مدت كمى در آن ساكن نمى‌شوند و گاه حتى يك روز هم در آن سكونت اختيار نمى‌كنند و يا چنان كه ديده‌ايم تنها مراسم مرگشان در آن خانه‌

[١] «ينقع» از مادّه «نقع» (بر وزن نفع) به معنى سيراب كردن و سيراب شدن است.