پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧٧ - نكته اينها در خور ستايشند!

بمناصحة خليّة من الغشّ، سليمة من الرّيب).

اين سخن، اشاره به نكته مهمى دارد و آن اين كه اطرافيان و مشاوران امرا و حاكمان، در بسيارى از موارد منافع خويش، يا قوم و جمعيّت مورد علاقه خود را در نظر مى‌گيرند و آن را در لباس خيرخواهى، به حاكمان ارائه مى‌دهند و گاه پيشنهادهايى را مطرح مى‌كنند كه خودشان آن را درست باور نكرده‌اند، و همين امر سبب شكست برنامه‌ها مى‌شود، امام عليه السّلام در اين جمله‌ها تأكيد مى‌كند كه نصايح و پيشنهادها و طرحهاى خود را از اين امور، پيراسته كنيد و جز خير و صلاح آيين حق و بندگان خدا را در نظر نگيريد.

و سرانجام با اين جمله، سخن خود را به پايان مى‌برد، مى‌فرمايد: «به خدا سوگند! من نسبت به مردم، از خودشان سزاوارترم! (چرا كه آگاهتر و دلسوزترم)» (فو اللّه إنّي لأولى النّاس بالنّاس).

اين جمله، ممكن است دليلى بر جمله‌هاى سابق باشد يعنى اگر من از شما انتظار هر گونه يارى و كمك دارم به خاطر آن است كه به فرمان خدا به عنوان ولىّ مردم برگزيده شده‌ام حتّى به آنها از خودشان سزاوارترم، و شما نيز بايد خشنود و راضى باشيد كه در اطاعت و خدمت چنين پيشوايى گام برمى‌داريد.

نكته اينها در خور ستايشند!

امام عليه السّلام در اين سخن مدح و ثناى بليغى درباره يارانش بعد از جنگ «جمل» نموده است كه با اتّحاد صفوف و ايمان و استقامت، دشمن را در مدت كوتاهى درهم شكستند و آتش فتنه را در آن منطقه حساس اسلامى (بصره) خاموش ساختند.