پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧٨ - نكته اينها در خور ستايشند!

ولى در خطبه‌هاى متعدّدى گروه ديگرى از يارانش را زير ضربات سرزنش و ملامت قرار مى‌دهد و اين بعد از جنگ «صفّين» بود كه اختلاف كلمه، و نافرمانى و ضعف و سستى در عقيده و اراده، سبب شكست گرديد، آن هم در آخرين لحظاتى كه نزديك بود پيروزى به ثمر رسد.

آن تشويق و اين سرزنش نشان مى‌دهد كه همه اينها روى حساب بوده است، نه تناقضى در ميان بوده و نه سخنى بر خلاف حكمت و مصلحت گفته شده است، امّا آنها كه از شأن ورود اين سخنان آگاه نيستند ممكن است گرفتار اشتباه شوند.

نكته ديگر اين كه: در اين سخن كوتاه، امام عليه السّلام وظيفه مردم را در مقابل حكومت، مشخص ساخته است. از يكسو بايد براى جذب مشتاقان و طرد كينه‌توزان به امام و رهبر، كمك كنند و از سوى ديگر همه كارهاى سياسى و اجتماعى و نظامى را مورد دقّت قرار دهند و هر پيشنهاد مفيد و انتقاد سازنده‌اى دارند بيان كنند.

و در آخرين جمله اين خطبه به نكته مهمى اشاره مى‌كند و آن مسأله ولايت الهيه است.

همان چيزى كه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله در خطبه «غدير» بيان فرمود گفت:

«الست أولى بكم من أنفسكم؟؛ آيا من نسبت به شما از خودتان سزاوارتر نيستم؟» مردم گفتند: آرى تو سزاوارترى! سپس فرمود: «من كنت مولاه فهذا عليّ مولاه؛ هر كس من مولاى اويم، على مولاى اوست» و به اين وسيله بهانه تمام بهانه‌جويان را قطع فرمود، تا هيچ كس نگويد كه مولا در اين جا به معناى دوست است.

جالب اين كه: «علامه امينى»- رضوان اللّه عليه- جمله الست أولى بكم‌