پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣٩ - ترجمه

بخش سوّم‌

فإنّما حكّم الحكمان ليحييا ما أحيا القرآن، و يميتا ما أمات القرآن، و إحياؤه الإجتماع عليه، و إماتته الإفتراق عنه. فإن جرّنا القرآن إليهم اتّبعناهم، و إن جرّهم إلينا اتّبعونا. فلم آت- لا أبا لكم- بجرا، و لا ختلتكم عن أمركم، و لا لبّسته عليكم، إنّما اجتمع رأي ملئكم على اختيار رجلين، أخذنا عليهما ألّا يتعدّيا القرآن، فتاها عنه، و تركا الحقّ و هما يبصرانه، و كان الجور هواهما فمضيا عليه. و قد سبق استثناؤنا عليهما- في الحكومة بالعدل، و الصّمد للحقّ- سوء رأيهما، و جور حكمهما.

ترجمه‌

اگر به اين دو نفر (ابو موسى اشعرى و عمرو عاص) حكميّت داده شد، تنها به اين منظور بود كه آنچه را قرآن زنده كرده، زنده بدارند و آنچه را به مرگ محكوم ساخته، از ميان بردارند، و احياى قرآن اين است كه دست اتحاد به هم دهند و به آن عمل كنند و ميراندن قرآن پراكندگى و جدايى از آن است (منظور اين بود كه) اگر قرآن ما را به سوى آنها دعوت كند ما از آنها پيروى كنيم و اگر آنان را به سوى ما سوق مى‌دهد بايد تابع ما باشند، ولى اين كار به صورتى كه مى‌خواستيم و شرط كرده بوديم هرگز انجام نشد.

بنابر اين اى بى‌ريشه‌ها! من كار بدى نكردم (و خلافى انجام ندادم) و شما را فريب نداده‌ام و چيزى را بر شما مشتبه نساخته‌ام، مطلب اين است كه رأى جمعيّت شما بر اين قرار گرفت كه دو نفر را انتخاب كنند ما نيز از آنها پيمان گرفتيم كه از قرآن تجاوز نكنند ولى آنها عقل (و ايمان) خويش را از دست دادند و حق را ترك كردند در حالى كه به خوبى آن را مى‌ديدند، اما چون جور و ستم با